งกันราวฟ้ากับดิน
โดยปกติแล้ว ยาระดับแปด อวิ๋นฮวาไม่กล้าเอาออกมาใช้เองด้วยซ้ำเพราะความเสียดาย อย่าว่าแต่เอาให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เลย แต่นางกลับทำได้เช่นนี้ อีกทั้งยังดูนิ่งสงบ ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
ส่วนหนานอินก็รู้สึกมีความทุกข์สุมทรวงอยู่บ้าง นี่มันยาระดับแปดเชียวนะ! ยาระดับแปดแม้แต่โอกาสที่จะสัมผัสมันนางยังไม่มีโอกาสนั้นเลย!
พฤติกรรมที่ฟุ่มเฟือยเช่นนี้ของมู่เฉียนซีทำให้อวิ๋นฮวาต้องมองมู่เฉียนซีอย่างละเอียดถี่ถ้วนใหม่อีกครั้งแล้ว
อวิ๋นฮวาแอบคิดในใจ หรือว่าในเซี่ยโจวจะมีตระกูลที่แอบซ่อนตัวอยู่ ไม่ให้สำนักอวิ๋นเยียนของพวกเขารู้ แล้วสาวน้อยผู้นี้ก็น่าจะมาจากตระกูลนั้น มิเช่นนั้นนางไม่มีทางทำเรื่องฟุ่มเฟือยเช่นนี้ได้แน่นอน
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้ามองหน้าข้าทำไม? ข้าได้ผลร้อยวิญญาณที่ข้าตามหาเจอแล้ว ข้าจะกลับ งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยก็แล้วกัน! ”
นางกำลังจะจากไป! จะจากไปง่าย ๆ เช่นนี้ได้ยังไง ตลอดการเดินทางมาเขาได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำดีกับนางเพื่อให้นางพอใจ ตอนนี้เขายังไม่ได้รับผลประโยชน์ใดใดเลยแล้วจะปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้นะเหรอ ช่างเป็นการสูญเสียที่ใหญ่หลวงนัก
อวิ๋นฮวากล่าว “สาวน้อยซี ข้าได้ยินมาว่าในหุบเขามรณะแห่งนี้มีสมุนไพรล้ำค่าไม่น้อยเลย ไหน ๆ เราก็ลำบากลำบนมาถึงที่นี่แล้ว เราหาสมุนไพรวิญญาณอย่างอื่นเพิ่มอีกดีหรือไม่? หากปล่อยให้เจ้าเดินทางเพียงลำพังในหุบเขามรณะแห่งนี้ ข้าไม่สบายใจเอ
