าซะเลย”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถึงแม้ว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้จะน่ากลัว แต่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ตะกละอย่างเช่นตัวนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย อีกอย่างข้าก็มีวิธีรับมือของข้า ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ากังวลใจ! ”
ทุกคนได้ยินเช่นนี้ถึงกับตกใจอีกครั้ง นางคงจะไม่ใช้ยาวิญญาณอันล้ำค่าป้อนให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์กินอีกหรอกกระมัง!
อวิ๋นฮวากล่าว “สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องผลร้อยวิญญาณค่อนข้างโอนอ่อนผ่อนตามก็เพราะยาวิญญาณเม็ดนั้นสามารถปลอบขวัญมันได้ ใช่ ก็จริง แต่ที่นี่คือหุบเขามรณะนะ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ทุกตัวใช่ว่าจะเหมือนกันกับตัวนี้ ดังนั้นข้าว่าเรากลับไปพร้อมกันจะดีกว่า”
“ไม่! ข้าจะแยกกันตรงนี้”
สีหน้าของอวิ๋นฮวาพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา “สาวน้อยซี เจ้าหยุดหัวแข็งได้แล้ว เจ้าคงไม่อยากผิดบังพลังวิญญาณของตัวเองหรอกใช่ไหม”
ไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้แข็งแล้วหล่ะ มู่เฉียนซีแสดงท่าทางที่เฉยเมยเขามาก นางเริ่มจะหมดความอดทนกับอวิ๋นฮวาแล้ว เจ้าหมอนี่ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก!
แต่อดทนอยู่ต่ออีกสักหน่อยก็ได้! นางต้องหาวิธีสลัดออกจากพวกเขาได้แน่ มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าว “ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้แล้วข้าจะทำอะไรได้อีกล่ะ”
“สาวน้อยซี แบบนี้สิถึงจะถูก” สีหน้าของอวิ๋นฮวากลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง
“เชอะ! ” หนานอินไม่พอใจเล็กน้อย
“พี่ใหญ่อวิ๋นเป็นห่วงเจ้า เจ้ายังจะวางมาดใหญ่โตอีก พี่ใหญ่อวิ๋นเป็นถึงหัวหน้าศิษย์สำนักอวิ๋นเยียน ในอนาคตอาจจะได้เป็นถ
