ารณ์ของข้านั้นพิเศษ คนบัดซบเหล่านี้หายสาบสูญไปตั้งแต่ตอนที่ข้ายังไม่ทันได้พบเจอกับพวกเขา ข้าจะไปจำได้เช่นไรเล่า”
จักรพรรดิเซี่ย “ข้าขอโทษ ที่กล่าวถึงเรื่องที่ทำให้เจ้าช้ำใจ”
มู่เฉียนซี “ช้ำใจอะไร พวกเขานั้นไม่ได้ตายสักหน่อย เพียงแต่ว่าพวกเขามีเรื่องที่สำคัญกว่าจะต้องไปทำก็เท่านั้น รอให้ข้าได้เจอเข้ากับพวกเขา ข้าจะต้องคิดบัญชีพวกเขาแน่ พวกเขาโยนความยุ่งเหยิงวุ่นวายอย่างใหญ่หลวงให้ข้า ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”
เมื่อมู่เฉียนซีพร่ำบ่นเสร็จ นางก็เงยหน้าขึ้นถามว่า “สรุปแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่ ?”
สำหรับผู้ที่เพิ่งเคยพบหน้ากันแค่เพียงสี่ครั้ง นางนั้นสนทนากับเขาอย่างสบาย ๆ จนถึงกับขั้นไม่มีการระวังตัวกับเขาเลย
“ข้าบอกไม่ได้” จักรพรรดิเซี่ยกล่าวสั้น ๆ
“บอกไม่ได้ก็บอกไม่ได้ เช่นนั้นก็ขอเชิญเจ้ากลับไป ข้าจะนอนแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวพร้อมโบกมือ
“อวิ๋นฮวามิใช่คนดีอะไร เขานั้นเป็นผู้หลอกลวงโดยเฉพาะ เบื้องหลังของสำนักอวิ๋นเยียนมีหญิงจำนวนไม่น้อยถูกเขารวบรวมเอาไว้ เจ้าจงอย่าได้ถูกเขาหลอกเข้า” จักรพรรดิเซี่ยกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าว “สภาพเขาเช่นนั้นสามารถหลอกข้าได้หรือ ? หน้าตาไม่ได้ดูดีไปกว่าข้า พลังความสามารถก็ไม่แกร่ง ทุกวันนี้รู้แต่เพียงเสแสร้งไปวัน ๆ…”
เมื่อได้ยินมู่เฉียนซีกล่าวต่อว่าออกมาอย่างไม่เกรงใจ นางด่าว่าเอาเสียจนชายผู้ที่สตรีทั้งทวีปเซี่ยโจวต่างแย่งชิงกันนั้นไม่มีค่าเทียบได้แม้แต่เงินเพียงน้อยนิด
