ตลอดเส้นทางที่เดินทางมา ไม่รู้ว่าฆ่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไปมากเท่าไหร่แล้ว เพื่อเก็บพลังเอาไว้ มู่เฉียนซีจึงไม่ได้ลงมือต่อสู้ต่อแสดงฝีมือให้พวกเขาเห็นมากนัก ในเมื่ออวิ๋นฮวาอยากแสดงละครเป็นสุภาพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ นางก็เลยให้เขาแสดงความสามารถต่อไปก็แล้วกัน
ผ่านไปสักพัก ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงหุบเขามรณะ ซึ่งหุบเขานี้เป็นเขตแดนกั้นระหว่างเทือกเขาชีชงและเทือกเขาหนานอู้ ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่อันตรายมาก!
“โฮ่ก โฮ่ก โฮ่ก! ” ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าไปยังหุบเขาแห่งนี้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวของสัตว์ร้ายดังออกมาจากหุบเขา
อวิ๋นฮวากล่าวขึ้นว่า “ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พวกเราพักผ่อนกันที่ด้านนอกหุบเขานี้สักคืนเถอะ วันพรุ่งยามฟ้าสางค่อยเดินทางเข้าไปหาสมุนไพรในหุบเขามรณะกัน”
“ก็ดีเหมือนกัน! ”
ค่ำคืนยามรัตติกาล พวกเขานั่งล้อมรอบกองไฟเพื่อพักเอาแรงสำหรับการเดินทางในวันพรุ่ง ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น อวิ๋นฮวาและคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
ณ สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ธรรมดาทั่วไป และสถานที่ด้านนอกของหุบเขามรณะแห่งนี้คนทั่วไปไม่มีทางเข้ามาได้เป็นอันขาด
พวกเขายังไม่ทันได้ลงมืออะไร แต่กลับรู้สึกได้ว่ามีพลังน้ำแข็งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นร่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา ดวงตาที่เย็นยะเยือกกว่าน้ำแข็งหลายเท่าคู่นั้นจ้องมองไปที่พวกเขา จากนั้นเส
