มู่เฉียนซี “เทือกเขาชีชงแห่งนี้คือบ้านของเจ้ารึ ? ข้ามาปรากฏตัวที่นี่แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า น่าเบื่อดีแท้”
ในใจของมู่เฉียนซีคิดแต่ที่จะไปหาดอกบัวกำเนิดเก้าวิญญาณที่เผ่าเทพหนานอู้ซึ่งชิวหลิงได้กล่าวเอาไว้ นางไม่ได้อยากมีความสัมพันธ์กับคนกลุ่มนี้มากเกินไป จึงหันหลังเตรียมจะจากไป
ทว่าหนานอินโกรธเคือง “สตรีบัดซบ! เจ้ากล้ากล่าววาจาเช่นนี้ต่อข้าผู้เป็นองค์หญิง มิกลัวว่าข้าจะฆ่าล้างตระกูลเจ้าหรือ ?!”
หนานเฉา “เสด็จน้อง ตอนนี้อยู่ในช่วงการฝึกฝน เจ้าอย่าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงสิ”
ที่แท้นางนั้นเป็นองค์หญิงองค์หนึ่ง แต่มู่เฉียนซีก็ยังคงไม่ยอมรับเช่นเดิม
เมื่ออวิ๋นฮวาเห็นมู่เฉียนซีกําลังจะจากไป จึงไล่ตามไป ปากก็กล่าวว่า “แม่นาง เทือกเขาชีชงอันตรายเกินไป เจ้าเดินทางเพียงลำพังนั้นช่างไม่ปลอดภัยเลยจริง ๆ อย่างไรเสียให้ข้าส่งคนนำส่งเจ้ากลับไปดีหรือไม่ ?”
เขาได้ตรวจสอบดูแล้วว่าไม่มีผู้ใดคอยลอบปกป้องนาง แม่นางมาตัวคนเดียวเช่นนี้เข้าไปในเทือกเขาชีชงตอนใต้นั้น ถือว่าไปตายเปล่าแท้ ๆ
อวิ๋นฮวานั้นหล่อเหลา มีความเป็นผู้ใหญ่และยังเข้าใจผู้อื่นเป็นอย่างมาก เวลานี้อวิ๋นอินกำลังจะถูกความหึงหวงทับถมจนตายเสียแล้ว แต่ทว่ามู่เฉียนซีนางยังคงทำตัวอยู่ท่ามกลางความมีสุขแต่ไม่รู้จักสุขเหมือนเช่นเคย
นางตอบกลับไป “ตอนนี้ข้ายังอยู่ดีดีอยู่มิใช่หรือ ?”
อวิ๋นฮวา “ช่างเป็นสาวน้อยที่ดื้อด้านเสียจริง หากเมื่อครู่นี้ไม่ได้เจอเข้
