หากชิวหลิงไม่ได้ล้มป่วยนางต้องเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งมากแน่ นี่นางเพิ่งจะฟื้นตัวจากอาการป่วย แต่พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ได้แผ่ซ่านออกไป ทำให้เจ้าหมูอ้วนผู้นั้นหวาดกลัวจนต้องคุกเข่ายอมจำนน
เขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “นะ นายท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย! ข้าน้อยมีตาแต่หามีแววไม่ ได้ล่วงเกินนายท่าน ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ”
“ตุบ! ” เขากระอักเลือดคำโตออกมา และสีหน้าก็ซีดเผือด
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เจ้าหมอนี่ จะฆ่าทิ้งหรือจะเก็บเอาไว้ดีล่ะ? ”
“เก็บเอาไว้เถอะ! ” ชิวหลิงกล่าว
หากเก็บเอาไว้ไม่ทำอะไรเลยก็จะไม่สบายใจ ชิวหลิงหยิบยาลูกกลอนเม็ดสีดำออกมาเม็ดหนึ่งและยื่นให้เจ้าหมูอ้วนผู้นี้ “กินยาพิษนี้ซะ! ”
เจ้าหมูอ้วนผู้นี้รู้สึกได้ว่ายาเม็ดนี้ไม่ใช่ยาดีแน่ แต่สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาจำใจต้องกินมันอยู่ดี
มู่เฉียนซีกล่าว “ยาเม็ดนี้พิษอาจจะน้อยไปหน่อย ใช้ยาของข้าจะดีกว่า” กล่าวจบ นางก็หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมา ยาเม็ดนี้ไร้สี ไร้กลิ่น เมื่อเจ้าหมูอ้วนเห็นเช่นนี้หัวใจก็แทบจะหัวใจวาย
‘หญิงสาวของคนนี้หน้าตาก็สวย แต่จิตใจโหดเหี้ยมยิ่งกว่าอะไรดี’
หมอกับยาพิษนั้นเป็นของคู่กัน ฝีมือการรักษาของมู่เฉียนซีนั้นน่าทึ่งเป็นอย่างมาก ชิวหลิงจึงไม่แปลกใจหากนางจะเก่งกาจในเรื่องยาพิษ ชิวหลิงพยักหน้าพลางกล่าว “อืม เช่นนั้นก็ใช้ของเจ้าเถอะ”
มู่เฉียนซียื่นเม็ดยานั้นให้เจ้าหมูอ้วนพลางกล่าวอย่างเกียจคร้าน “กินเข้า
