ไปสิ! เจ้าคงไม่อยากให้ข้าต้องลงมือกับเจ้าหรอกใช่ไหม! ”
ตอนนี้เจ้าหมูอ้วนเหงื่อไหลพรากเต็มหลังด้วยความหวาดกลัว เขารีบพยักหน้าตอบรับพลางกล่าว “กิน กิน! ข้าจะกินเดี๋ยวนี้……” สุดท้ายเขาก็กลืนเม็ดยาของมู่เฉียนซีลงไป
มู่เฉียนซีกล่าว “หากเจ้าไม่อยากให้กระดูกในร่างของเจ้าถูกกัดกร่อนเป็นผุยผงแล้วล่ะก็ ต่อไปเจ้าต้องเป็นผู้ติดตามของหลินเอ๋อร์ คอยปกป้องดูแลเขา เข้าใจหรือไหม! ”
เจ้าหมูอ้วนหันไปมองเด็กผู้ชายตัวผอม ๆ ที่ดูเหมือนจะขาดสารอาหารผู้นั้น เขาเป็นถึงยอดฝีมือขั้นจักรพรรดิ เดิมทีสามารถเดินเฉิดฉายทำตัวหยิ่งผยองได้ทั่วทั้งเซี่ยโจว นึกไม่ถึงเลยสักนิดว่าวันนี้จะต้องมาเป็นคนติดตามของเจ้าเด็กขาดสารอาหารผู้นี้ได้
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าวถาม “เป็นอะไรไปล่ะ? ไม่ยินยอมงั้นเหรอ เช่นนั้นข้าก็จะทำให้พิษในตัวเจ้ากำเริบเดี๋ยวนี้”
เจ้าหมูอ้วนได้ยินเช่นนี้ก็กลัวจนตัวสั่น รีบพรวดเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าหลินเอ๋อร์ “ไม่ ๆ ๆ……ข้าน้อยตกลง ข้าน้อยยินยอม”
“นายน้อย ต่อไปนี้ข้าจะคอยดูแลและปกป้องนายน้อยอย่างเต็มที่”
หลินเอ๋อร์เห็นเจ้าหมูอ้วนผู้นี้ที่เมื่อครู่ทำท่าทางหยิ่งผยองอวดดี แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเชื่อฟังเช่นนี้เขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก “ท่านแม่กับพี่สาวมู่ยอดเยี่ยมไปเลย! ”
การที่ชิวหลิงพาหลินเอ่อร์มาซ่อนตัวอยู่ในที่เปลี่ยวเช่นนี้แน่นอนว่านางต้องมีเหตุผลของนาง มู่เฉียนซีไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของนางมากนัก เ
