ี้ใช้สําหรับการป้องกันตัวของเจ้า สิ่งนี้ทําให้ผู้คนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ สิ่งนี้สามารถทําให้คนไม่มีแรงกําลังเลย ส่วนนี่เป็นผงคัน…”เมื่อหลินเอ๋อร์เห็นของทั้งหมด เขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น “พี่สาวร้ายกาจมาก พี่คือคนที่เก่งกาจที่สุดเป็นอันดับสองที่ข้าเคยพบเห็นมาเลยนะขอรับ”“แล้วใครคือคนแรก ?” มู่เฉียนซีถามขึ้น“คนแรกย่อมเป็นท่านแม่ของข้าเองขอรับ ท่านแม่ร้ายกาจมาก ร้ายกาจมากกก…”“เวลานี้ท่านแม่ของเจ้าป่วยแล้ว หรือว่าข้าจะร้ายกาจกว่านางนะ” มู่เฉียนซีแกล้งกล่าวหยอกล้อเด็กน้อย“ท่านแม่ข้า ต่อให้ป่วยนางก็ร้ายกาจมาก นาง…” ความทรงจําบางอย่างฝังแน่นสําหรับหลินเอ๋อร์ แต่เขากลับจํารายละเอียดไม่ได้มู่เฉียนซีเองก็ไม่ได้หยอกล้อเขาอีกต่อไป นางกล่าวว่า “จําการใช้ยาพวกนี้ไว้ ในอนาคตเมื่อเจอคนพวกนั้น เจ้าไม่จําเป็นต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว”หลินเอ๋อร์พยักหน้า “ขอรับพี่สาว ข้าขอบคุณพี่สาวมากนะ”เมื่อหลินเอ๋อร์เอาข่าวนี้ไปบอกกับแม่ของเขา เขาก็พบว่าสีหน้าของแม่ดีขึ้นมาก หลินเอ๋อร์จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างดีใจว่า “ท่านแม่ขอรับ อาการป่วยของท่านหายดีแล้ว หายแล้วใช่ไหมขอรับ ?!”ชิวหลิงส่ายหน้า “เด็กโง่เอ๋ย ข้าป่วยมาตั้งนาน แล้วจะหายเร็วถึงเพียงนั้นได้อย่างไรกัน แต่ข้าจะมีเวลาอยู่กับเจ้ามากขึ้นนะเจ้าลูกชาย”“เจ้าไปเรียกให้แม่นางมู่เข้ามาเถอะ” ชิวหลิงบอกหลินเอ๋อร์ และเมื่อมู่เฉียนซีเข้ามา นางก็กล่าวขึ้น “สาวน้
