สีหน้าของฉินป้าพลันซีดขาวราวกระดาษ “หว่านเอ๋อร์ เจ้าอย่าวู่วามไปเลย เจ้า…” เขายังไม่อยากตายไปพร้อมกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้
โอวหยางหว่าน “ท่านพี่ฉินป้า ท่านบอกว่ารักข้าไม่ใช่หรือ ? ท่านพี่รักข้า ทว่ายอมตายไปพร้อมกับข้ากลับทำไม่ได้ เช่นนี้จะเรียกว่ารักข้าได้อย่างไรกันเล่า ? ”
ฉินป้า “เจ้าหยุดบ้าได้แล้ว เรื่องจับตัวนางเด็กมู่เฉียนซีเอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง เวลานี้เจ้าหยุดการกระทำของเจ้าก่อนเถอะ”
โอวหยางหว่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มันสายไปแล้วท่านพี่ เมื่อข้าเลือกใช้วิชาลับนี้ ก็อย่าหวังว่าใครจะขัดขวางข้าได้”
ทันใดนั้นกู่นับไม่ถ้วนวิ่งออกมาจากร่างของโอวหยางหว่าน
ฉินป้าหน้าซีดเผือด สตรีที่เขารักในเวลานี้จิตวิปริต เขาต้องหนี!
เขาวิ่งหนีเร็วมาก แต่สิ่งที่เร็วกว่าเขานั้นก็คือกู่ จักรพรรดิยอดยุทธ์อย่างเขาถูกแมลงกู่รุมกัดรุมทึ้ง เจ็บปวดจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ
โอวหยางหว่านยิ้มร้าย นางไม่คิดสำนึกใด ๆ ทั้งนั้น “จะหนีไปไหนกัน หนีไปก็หนีไม่รอด ไม่ว่าใครหน้าไหนคิดจะหนีข้า ฝันไปเถอะ!”
— ฉ่า! —
มู่เฉียนซียังไม่เสียขวัญ นางเทยาที่เพิ่งปรุงใหม่ลงบนพื้นเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของกู่เหล่านี้ชั่วคราว แต่ก็ไม่อาจจัดการได้หมด แมลงกู่น่ารังเกียจมีจำนวนมากเกินไป
“รีบถอย!” นางตะโกน
ในขณะที่พวกเขากำลังล่าถอย ทันใดนั้นแผ่นดินในสมรภูมิรบแห่งนี้ก็แตกแยกออกจากกัน
“แผ่นดินแยก!” มู่เฉียนซีตกใจ ที่นางตระหนกเพราะนางรู้ว่
