มู่เฉียนซียิ้มเล็กน้อย “โอวหยางหว่าน ข้าไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก”
กองกำลังของศัตรูมีทหารและม้าศึกนับพันนับหมื่น แต่มู่เฉียนซีมองไปที่โอวหยางหว่านด้วยความประหลาดใจตามธรรมดาเสมือนนางไม่ตึงเครียดแม้แต่น้อย
โอวหยางหว่าน “ซีเอ๋อร์ ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ยอมจำนนไปซะ แล้วข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”
ทว่ามู่เฉียนซีกลับกล่าวว่า “โอวหยางหว่าน เจ้าต่างหากที่ควรวางมือได้แล้ว ข้ารับรองว่าจะทำให้เจ้าตายโดยที่ไม่ทรมานมากนัก”
มู่เฉียนซีกล้าบังอาจกล่าววาจาเช่นนี้กับคนรักของฮ่องเต้ฉินป้า ฉินป้ากล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “ผู้นำตระกูลมู่ อวดดีสมคำร่ำลือจริง ๆ เจ้าคิดว่าลำพังเพียงเจ้าคนเดียวจะสามารถกู้สถานการณ์ศึกครั้งนี้ได้รึ ?”
“ฆ่านาง!” ฉินป้าตะโกนสั่งอย่างโหดเหี้ยม
โอวหยางหว่าน “ท่านพี่ฉินป้า ข้าอยากได้ตัวมู่เฉียนซีเป็น ๆ แต่หากแขนขาดสักนิด ขาขาดสักหน่อยก็ไม่เป็นไร”
“หว่านเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถอะ”
“ฆ่า!” ทหารของแคว้นชิงตะโกนขึ้นด้วยความฮึกเหิมพร้อมกันอย่างสะท้านฟ้าสะเทือนดิน
ต่อให้ผู้นำตระกูลมู่อย่างมู่เฉียนซีจะร่ำรวยมีเงินทองล้นฟ้ามากเพียงใด นางก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไม่อาจเอาชนะศึกครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน
ซวนหยวนหลี่เทียนกล่าวอย่างเย็นชา “มู่เฉียนซี เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่ ? เจ้ากำลังรนหาที่ตายอยู่รู้ตัวหรือไม่ ?”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นเองก็กล่าวถามด้วยความกังวลใจ “เฉียนซี เจ้ามั่นใจหรือไม่ ?”
ซวนหยวนหลี่เทียนตั้
