“พรวด!”
ซวนหยวนหลี่เทียนถูกซวนหยวนจือตบอย่างแรง เขาไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
“เสด็จพ่อ!”
มู่เฉียนซีมองความรักที่ซวนหยวนจือมีต่อโอวหยางหว่านผิดไปจริง ๆ ยาพิษไม่สามารถควบคุมทุกอย่างของคนผู้หนึ่งได้ เพราะบางครั้งความรักมันมีพิษมากกว่ายาพิษหลายเท่า
ซวนหยวนจือโดนพิษของโอวหยางหว่านเข้าแล้ว พิษรัก…
ซวนหยวนจือมองโอวหยางหว่านด้วยสายตาหลงใหล ราวกับว่ายิ่งมองก็ยิ่งทำให้เขาลุ่มหลงนางจนมิอาจละสายตาไปจากนางได้
ฉินป้ากอดโอวหยางหว่านไว้ในอ้อมกอดเพื่อจงใจเย้ยหยันซวนหยวนจือ และแล้วก็เป็นไปอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ซวนหยวนจือเห็นเช่นนี้ก็บ้าคลั่งขึ้นมา เขาวิ่งเข้าหาโอวหยางหว่านและฉินป้าเพียงลำพังพร้อมทั้งตะโกนกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “ฉินป้า ปล่อยฮองเฮาของข้าประเดี๋ยวนี้!”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
ซวนหยวนจือเป็นถึงจักรพรรดิยอดยุทธ์ เขาวิ่งเข้าไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ไม่มีทหารคนใดห้ามเขาไว้ได้
ทว่าต่อให้เขามีพลังวิญญาณจักรพรรดิยอดยุทธ์ แต่การที่เขาพรวดพราดเข้าไปในกองทัพศัตรู เท่ากับว่าเขารนหาที่ตายอย่างไม่ต้องสงสัย
“ผ่าบาท!”
“เสด็จพ่อ!” สีหน้าของซวนหยวนหลี่เทียนพลันเปลี่ยนไป
ซวนหยวนชิงอวิ๋นเป็นเพียงคนเดียวที่ยังคงสงบ เขากล่าว “น้องเจ็ด เจ้าห้ามเขาไม่ได้หรอก”
“อย่างไรเสียเราก็ต้องขวางเสด็จพ่อเอาไว้ให้ได้ หากเกิดอะไรขึ้นกับเสด็จพ่อ แคว้นจื่อเยี่ยของพวกเราต้องพ่ายแพ้เป็นแน่!”
เดิมทีความแข็งแกร่งก็แตกต่าง
