กันมากอยู่แล้ว หากสูญเสียแม่ทัพใหญ่ไปจะทำให้ทหารทั้งกองทัพสูญเสียขวัญกำลังใจไปด้วย มันมีแต่จะทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิม
“ไม่มีประโยชน์ พวกเราห้ามเขาไว้ไม่ได้ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง” ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวพลางทอดถอนใจ
“เสด็จพ่อรักนางมาก รักมากจนไม่สนใจแคว้นจื่อเยี่ย ไม่สนใจราษฎร หรือแม้กระทั่งโอรสอย่างเรา ๆ ก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย” ซวนหยวนหลี่เทียนรู้สึกว่าความรักเช่นนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก
ซวนหยวนชิงอวิ๋น “บางครั้งความรักก็ทำให้คนมุทะลุ แต่ถึงอย่างไรมันก็ขึ้นอยู่กับจิตใจของตนเอง บางทีปัญหานี้อาจจะมาจากเสด็จพ่อเองก็ได้” ด้วยพลังความแข็งแกร่งแล้ว ถึงแม้ว่าซวนหยวนจือจะบุ่มบ่าม แต่เขาก็มีชีวิตรอดวิ่งไปจนถึงตรงหน้าโอวหยางหว่านได้
— ตูม! —
ซวนหยวนจือลงมือโจมตีฉินป้าอย่างรุนแรง ฉินป้ากับโอวหยางหว่านกระโดดลงมาจากหลังม้า โอวหยางหว่านรีบเข้ามาขวางหน้าฉินป้าเอาไว้พลันตะโกนกล่าวกับซวนหยวนจือ “ซวนหยวนจือ เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”
“หว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นชายาข้า เป็นฮองเฮาของข้า ทว่าเจ้ากลับอยู่ข้างกายชายอื่น เจ้ามาอยู่กับข้าเถอะ จะให้ข้าทำสิ่งใดนั้นข้ายอมทำทุกอย่าง” ซวนหยวนจือกล่าว
“ได้” โอวหยางหว่านยิ้มอย่างมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล นางค่อย ๆ เดินเข้ามาตรงหน้าซวนหยวนจือ
“หว่านเอ๋อร์ ” ซวนหยวนจือกล่าวอย่างตื่นเต้น เขาจะเข้าไปคว้านางมากอด ทว่านิ้วมืออันเรียวยาวของนางนั้นยกขึ้นมาขวางเอาไว้เสียก่อน
นิ้ว
