มืออันเรียวยาวคู่นั้นทาบลงบนคอที่บอบบางของซวนหยวนจือ ซวนหยวนจือไม่ได้หลบหลีกแต่อย่างใด คมเล็บยาวของนางกดจมลงไป…
โลหิตดำไหลออกมาจากคอของซวนหยวนจือ!
“ฝ่าบาท!” สีหน้าของทหารแคว้นจื่อเยี่ยซีดเผือดเมื่อเห็นเช่นนี้ ในณะเดียวกันนั้น ซวนหยวนจือก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าว
— ขวับ! —
ซวนหยวนจือคว้าร่างโอวหยางหว่านมาไว้ในอ้อมกอด “หว่านเอ๋อร์ เจ้ารักข้าเป็นแน่ ข้ายอมตายด้วยมือของเจ้า เพียงเท่านี้ก็คุ้มค่า คุ้มค่าแล้ว…”
โลหิตดำนั้นกัดกร่อนคอของซวนหยวนจือจนคอขาดออกจากร่างตกลงมากับพื้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้นน่ากลัวยิ่งนัก โลหิตดำยังคงไหลนองพื้นอย่างต่อเนื่อง
— ปัง! —
โอวหยางหว่านตบร่างไร้ศีรษะของซวนหยวนจือกระเด็นลอยไป นางกล่าวอย่างรังเกียจเดียจฉันท์ “ช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก ตายแล้วยังทำให้ข้าสะอิดสะเอียนได้ถึงเพียงนี้”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นและคนอื่น ๆ อ้าปากค้าง ซวนหยวนจือ… สิ้นลมแล้วรึ…?
ในที่สุดเขาก็ตายไปง่าย ๆ เช่นนี้ ตายไปในอ้อมกอดของคนที่เขารักมากที่สุด ตายไปอย่างน่าสังเวช ชีวิตนี้ของเขาจบสิ้นแล้ว
นางจัดการกับจักรพรรดิยอดยุทธ์อย่างซวนหยวนจือได้อย่างง่ายดาย ฉินป้ารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เขาตะโกนเสียงดังว่า “ฮ่องเต้แคว้นจื่อเยี่ยของพวกเจ้าตายแล้ว พวกเจ้ายอมจำนนเสียเถอะ! หากพวกเจ้ายอมจำนน ข้าผู้นี้จะไว้ชีวิตพวกเจ้า”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นหาใช่ยอมแพ้พ่าย เขาตะโกนด้วยเสียงเย็นเยียบ “กองทัพของแคว้นจื
