ย่างระมัดระวัง
“ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขาเป็นผู้ควบคุมราชวงศ์ในทวีปหิมะ และเป็นคนที่น่ากลัวอย่างมาก” หวงฝูอวี้กล่าว
จักรพรรดิเซี่ยลงมือช่วยนางสามครั้ง ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เขาคงไม่ใช่ศัตรู
หลังจากที่หวงฝูอวี้กับคนของเขาจากไป อาถิงและจิ่วเยี่ยก็กลับมา ใบหน้าที่ดูละเอียดอ่อนของอาถิงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาจ้องมองจิ่วเยี่ยก่อนจะกล่าวว่า “จุดประสงค์ของเจ้าได้บรรลุแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่ไสหัวไปอีก!”
จิ่วเยี่ยมองมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้ง เขากล่าวว่า “ข้าจะไปที่แคว้นเฉียนเซี่ย”
“อืม”
“อ๊ะ! อืม…” เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีไม่ได้เอ่ยคำใด จิ่วเยี่ยถือวิสาสะจุมพิตนาง
อาถิงที่อยู่ด้านข้างกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวทันที “บัดซบ! เจ้ารีบปล่อยมู่เฉียนซีเร็ว ๆ เลย”
“สตรีบ้า! เจ้าเองก็กลับทำได้ลงคอนะ”
“เจ้า เหอะ! เจ้ามีรสนิยมแบบใดกัน ?!”
คนสองคนกําลังจูบกันอย่างร้อนแรง อาถิงที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับอ้าปากค้างเบิกตามอง ทว่ายิ่งอาถิงโกรธมากเท่าไหร่ จิ่วเยี่ยก็ยิ่งจุมพิตมู่เฉียนซีลึกซึ้งมากขึ้นเท่านั้น ทําให้อาถิงโกรธจนระเบิดออกมา
“พอได้แล้ว น่าขยะแขยงนัก!”
จิ่วเยี่ยถอนจุมพิต แต่เขาก็กอดมู่เฉียนซีเพื่อเก็บหนี้ขณะที่ยิ้มเยาะอาถิงเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าจะไปแคว้นเฉียนเซี่ยไม่ใช่หรือ ? เหตุใดเจ้า…”
“ข้าไม่ได้รีบร้อนมากนัก” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงต่ำ
ศาลาเรือนรางเกาชั้นช่างไร้ประโยชน์เสียจริง ต่
