อให้ใช้พลังทั้งหมดก็สัมผัสถึงได้เพียงตำแหน่งอย่างพอประมาณเท่านั้น นั่นคือแคว้นเฉียนเซี่ย
มู่เฉียนซี “แต่ข้ารีบ หม้อเทพนิรันดร์กําลังจะหลับใหลแล้ว ข้าต้องรีบกลับไปยังแคว้นจื่อเยี่ยเพื่อไปดูอาการป่วยท่านอา ข้าไม่สามารถล่าช้าได้ ”
หากนางปล่อยตัว ยอมให้จิ่วเยี่ยหลงระเริง วันทั้งวันนางคงไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อย่างแน่นอน
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีไว้แน่น สุดท้ายก็ตามนางไป
คนทั้งสองเดินออกจากทะเล อาถิงเห็นเช่นนั้นก็ตะโกนขึ้นด้วยความโกรธเคือง “เฮ้! พวกเจ้ารอข้าด้วย รอด้วย!”
ในตอนนี้พลังของเขานั้นถูกใช้ไปจนหมดสิ้น แต่กลับโดนพวกเขาทิ้งไว้เช่นนี้ เขาทนไม่ได้!
เขาได้แปลงร่างกลายเป็นแสงสีเขียว แล้วพุ่งเข้าไปในร่างกายของมู่เฉียนซี
ลมทะเลนั้นพัดผ่านหูไป ความเร็วของจิ่วเยี่ยจัดได้ว่าท้าทายฟ้าดิน เพียงเวลาพริบตาเดียว เขาก็ได้มาถึงบนผืนทะเลของแคว้นซูรื่อ
จิ่วเยี่ยวางร่างมู่เฉียนซีลง ดวงตามองไปที่นาง เขากล่าวขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ซี… ข้านั้นจะต้องจากไปช่วงเวลาหนึ่ง ซีไม่อยากจะทำอะไรกับข้าก่อนที่ข้าจะไปสักหน่อยหรือ ?”
.
