ั้นทำให้เจ้าพอใจได้เพียงอย่างเดียว เจ้าบอกวิธีการแก้พิษโบราณมาให้ข้าก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องให้ข้าเป็นนายท่านก็ได้ เจ้าโลภมากเช่นนี้ข้าดูแลไม่ไหว”
“เจ้า… เมื่อเจ้าได้ฟังความปรารถนาของข้า เจ้ากลับไม่ต้องการข้าแล้วงั้นรึ ? เจ้าช่างใจร้ายนัก” หม้อเทพนิรันดร์กล่าวออกมาด้วยเสียงสั่นเครือราวกับกำลังสะอึกสะอื้น
มันนั้นเป็นถึงยอดแห่งหม้อทั้งปวง นักปรุงยาทั้งใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่อยากได้มันไป
ทว่าเมื่อเผชิญกับสาวน้อยผู้นี้ นางกลับขอแค่เพียงวิธีการแก้พิษโบราณเท่านั้น ล้อกันเล่นรึ ? ประโยชน์ของมันน้อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?
“พิณ… หมากรุก… วาดภาพพู่กัน… ข้าเลือกวาดภาพ” มู่เฉียนซีกล่าวออกมา
“ได้! ข้ารอคอยเป็นอย่างมากว่าแม่นางผู้เป็นที่รักของข้าจะวาดภาพใด” หม้อเทพนิรันดร์กล่าว
มู่เฉียนซีหยิบเอาอุปกรณ์วาดภาพออกมาจากมิติเก็บของของนาง และเริ่มลงมือวาดภาพ
ผู้คนที่อยู่ด้านนอกนั้นรอคอยด้วยความสงสัยใคร่รู้ เมื่อเห็นมู่เฉียนซีจะวาดภาพ พวกเขาอดรู้สึกไม่ได้ว่าสมแล้วที่เป็นหม้อเทพนิรันดร์ หากคิดที่จะได้รับการยอมรับจากมัน คนผู้นั้นจะต้องมีความสามารถพิเศษในด้านต่าง ๆ
หวงฝูอวี้ถอนหายใจ เขากล่าว “แม่นางมู่มีใบหน้าที่งดงามอย่างนั้นก็เรื่องหนึ่ง ทว่าฝีมือการปรุงยาของนางยังเก่งกาจเสมือนเทพเทวดา อีกทั้งยังวาดภาพได้ ถ้าหากว่านายน้อยของเราได้ตบแต่งนางเข้าบ้าน ได้นางเป็นภรรยาก็คงดี”
“นายท่านรอง เช่นนั้นนายน้อยของเราต้อ
