ชีวิตพี่น้องของข้าเอาไว้ นับว่าข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว”
“พวกเจ้าเป็นญาติสนิทมิตรสหายของน่าหลานอวี้ การที่ข้าช่วยถือเป็นสิ่งที่ควรทำ อีกอย่าง หากไม่หาวิธีแก้พิษ พวกเราก็ไม่สามารถเดินไปต่อได้”
อาหลู่ “แต่ถึงอย่างไรข้าก็ต้องขอบใจแม่นางมู่ หากไม่ได้แม่นาง ข้าต้องตายแน่ ๆ”
มู่เฉียนซี “ออกเดินทางกันต่อเถอะ ทุกคนเดินตามหลังข้าไว้นะ”
ด้วยประสบการณ์การปรุงยามานานนับยี่สิบปีจากทั้งโลกก่อนและโลกนี้ มู่เฉียนซีจึงเลือกเดินเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด เมื่อเดินทางมาสักพักหนึ่ง ก็ไม่ได้เกิดเหตุการณ์ใดขึ้นทำให้ทุกคนต่างโล่งใจกันเป็นแถบ
ในสถานที่ที่อันตรายและแปลกประหลาดเช่นนี้ การที่มีนักปรุงยาคอยนำทาง พวกเขาจึงรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก หากพวกเขาเดินทางกันมาเอง มีหวังได้กลายเป็นศพตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในสวนสมุนไพรนี้แล้ว
แน่นอนว่าการเดินทางไม่ได้ราบรื่นไปตลอดทาง เมื่อมู่เฉียนซีเดินหลงทางมาเจอกับพิษอีกครั้ง และครั้งนี้พิษนั้นรุนแรงโหดร้ายกว่าเดิมมาก มุมปากของนางกระตุกเล็กน้อย “หม้อเทพนิรันดร์ ครั้งนี้เจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว”
— ตุบ! —
มูเฉียนซีพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะควบคุมการลุกลามของพิษ ทว่าร่างกายของนางในเวลานี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
“แม่นางมู่!” พวกเขาหลายคนได้แต่มองอย่างสิ้นหวังไร้หนทาง
มู่เฉียนซี “เวลานี้ข้าไม่มีแรงที่จะไปเก็บสมุนไพรวิญญาณแล้ว ครานี้ต้องขอแรงช่วยจากพวกเจ้าแล้ว”
หวงฝูอวี้ “เจ้าว่ามาได้เล
