แต่ถึงอย่างไรมู่เฉียนซีก็ได้มาถึงโบราณสถานแห่งนี้อย่างปลอดภัย มู่เฉียนซีกล่าวถาม “เจ้าปลาหมึก ประตูทางเข้านี้เปิดอย่างไรหรือ ?”
เจ้าปลาหมึกกล่าวตอบ “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน หน้าที่ข้าเพียงแค่เฝ้าตรงนี้เอาไว้ไม่ให้มีใครเข้ามาใกล้ได้ ส่วนจะเปิดเข้าไปอย่างไรนั้นข้าไม่รู้”
“เรียกหม้อเทพปาฮวางชิงมู่ออกมา มันกับหม้อเทพนิรันดร์มีความรู้สึกสื่อถึงกันได้ มันอาจจะมีวิธีในการเปิดประตูโบราณสถานแห่งนี้ได้ก็ได้” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเชื่องช้า
แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้น มู่เฉียนซีเรียกหม้อเทพปาฮวางชิงมู่ออกมา จิตวิญญาณของหม้อเทพปาฮวางชิงมู่กำลังหลับใหลอยู่ แต่เมื่อเข้ามาใกล้สถานที่แห่งนี้ พลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็แผ่ซ่านออกมาทันที
“แค่ก ๆ”
“นายท่าน วิธีการเปิดโบราณสถานนี้ง่ายมาก เพียงแค่นายท่านตะโกนรหัสคำกล่าวออกมาก็จะสามารถเปิดได้”
“แล้วรหัสคำกล่าวคืออะไรรึ ?”
“ข้ารักเจ้าชั่วนิจนิรันดร์…” หม้อเทพปาฮวางชิงมู่ผู้น่าสงสาร ได้ต่อสู้กับอันธพาลมานานหลายปี ผู้ใดจะคิดว่าจะต้องกล่าวคำที่ชวนขนลุกออกมาเช่นนี้
“หืม ? ชิงมู่ เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้กล่าวอะไรผิดไป ?” มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย รหัสคำกล่าวนี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง
มู่เฉียนซีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “ขะ ข้า……”
หม้อเทพปาฮวางชิงมู่ “นายท่าน อดทนกล่าวออกมาเพียงเล็กน้อยก็ผ่านมันไปได้แล้ว นายท่านคิดเสียว่ากล่าววาจาลอย ๆ ไปกับอากาศก็ได้”
“ข้ารักเจ้าชั่วนิจนิ
