ถั่วคลุกน้ำตาล เจ้าจะกินหรือไม่ ?”
หลังจากที่ปลาหมึกโปร่งใสกลืนเม็ดยาลงไปแล้ว มันก็เหมือนกับได้พบโลกใบใหม่
ก่อนหน้านี้มันเคยกินแต่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ใต้ทะเล ไหนเลยจะเคยได้กินของที่มีส่วนผสมของสมุนไพรวิญญาณเช่นนี้ ในตอนนั้นเอง มันก็ร้องเรียกออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “ข้าจะเอาอีก ข้าจะเอาอีก!”
ในที่สุดก็สามารถจัดการกับเจ้าหมึกนี่ให้นิ่งสงบได้ มู่เฉียนซีให้เม็ดยาไปอีกตามที่มันร้องของอย่างไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย
“เอาไปสิ เจ้ากินเต็มที่เลย”
“เอิ้ก!”
ปลาหมึกโปร่งใสเรอออกมา ดวงตาของมันมองมู่เฉียนซี “เจ้าสามารถทำถั่วคลุกน้ำตาลที่รสชาติดีเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้ เช่นนั้นเจ้าจะต้องเป็นผู้ที่นายท่านเฝ้ารอคอยอยู่เป็นแน่แล้ว”
“ข้านั้นเชื่อฟังคำสั่งของนายท่านเพื่อให้ปกป้องทางเข้าที่ตรงนี้ แต่ตอนนี้ถือว่าเจ้าผ่านคุณสมบัติ เช่นนั้นข้าก็จะไม่ขัดขวางเจ้า ข้าอนุญาตให้เจ้าได้เข้าไปในซากสิ่งโบราณเพื่อพบนายท่าน”
“เอาล่ะ สิ่งที่ควรจะกล่าว ข้าก็ได้กล่าวไปหมดแล้ว ข้าจะเอาถั่วนั่นอีก!” ปลาหมึกโปร่งใสยื่นหนวดออกมาราวกับยื่นมือขอ
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าหมึกใสทำเช่นนี้เพราะหม้อเทพนิรันดร์ยินยอมให้นางเข้าใกล้ซากปรักหักพังแล้วตามที่มันกล่าวจริง ๆ หรือว่าเจ้าหมึกใสทำไปเพราะต้องการที่จะกินเม็ดยาแสนอร่อยของนางอีกกันแน่
.
