็แค่ลูกเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ กระจอกงอกง่อยเท่านั้น กลับมากล้าทำตุกติกต่อหน้าข้า ข้าเคยทำลายมันไปได้ครั้งหนึ่งแล้ว ก็สามารถทำลายมันอีกเป็นครั้งที่สองได้!” ผู้อาวุโสที่สี่กล่าวอย่างเหยียดหยาม
“พรวดดดด!”
ไม่ทันรอให้เขาไปทำลายกลไก ก็เกิดบางอย่างที่ไม่ถูกต้องขึ้นกับคนรอบกายของเขา
พวกเขาโดนพิษเข้าให้แล้ว!
พวกเขานั้นได้เตรียมการป้องกันพิษมาแต่แรก ทว่ามาตอนนี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงไม่ได้ผล
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เข็มยาของมู่เฉียนซีบินออกไป ฉวยจังหวะในตอนที่พวกนั้นกำลังเสียทีโจมตีให้ถึงแก่ชีวิต! ขณะนี้ได้เวลาที่จะตีสุนัขที่กำลังตกน้ำอยู่ให้พ่ายแล้ว
อาวุธลับของเมี่ยอวิ๋นโจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง พิษก็ถูกปล่อยออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนเช่นกัน ที่นี่เป็นที่ของเขา ทั้งหมดนั้นล้วนแต่อยู่ในความควบคุมโดยสมบูรณ์
“เพลิงเผาสวรรค์!”
เสี่ยวหงเองก็ตามต่อตีพวกเขาอย่างไม่ลดละ ขณะที่อู๋ตี้ตะโกนกึกก้อง “พวกเจ้ามิใช่ว่าอหังการนักรึ ? ไปตายซะ!”
เมื่ออู๋ตี้ระเบิดความรุนแรงออกมา มันช่างน่ากลัวอย่างแท้จริง!
— ตูม! ตูม! ตูม! —
หลังจากการต่อสู้ที่ชุลมุนวุ่นวายนี้จบลง กลุ่มคนของสำนักอวิ๋นเยียนเหล่านี้ที่บุกเข้ามาหมายจะฆ่านั้นได้โดนพิษไป ต่างก็บาดเจ็บสาหัสและไม่มีพลังในการต่อสู้หลงเหลืออีกแล้ว
เมื่อเห็นฉากนี้ เมี่ยอวิ๋นเองก็ตะลึงงัน เขากล่าวขึ้น “แม่นางมู่ ข้าขอบคุณเจ้าเป็นอย่างมาก”
ความเกลียดแค้นที่ฝังอยู่ในใจนั้น เขาไ
