เมี่ยอวิ๋นไม่อาจขัดขวางมู่เฉียนซีได้ เพราะเวลานี้มู่เฉียนซีกำลังเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว ร่างสีม่วงกระโดดขึ้นไปในอากาศ หมุนสามรอบและหลบหลีกการโจมตีของอาวุธลับที่ดักโจมตีอยู่ นั่นเป็นอาวุธที่เขาภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
ผมสีหมึกพัดสยายไปตามทิศทางลม ใบหน้าที่ดูงดงามหมดจดผ่านหน้าเขาไป ความงามนั้นทำให้เมี่ยอวิ๋นรู้สึกราวกับมีเทพธิดามาจุติก็มิปาน เขานึกไม่ถึงเลยว่าผู้ที่บุกเข้ามาถึงในเกาะ ทำลายกลไกต่าง ๆ และฝ่าอาวุธลับที่ดักซุ่มโจมตีนี้มาได้จะเป็นสตรีงาม
มู่เฉียนซีในเวลานี้ นางรับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่นาง ร่างของนางพุ่งไปทางเมี่ยอวิ๋นและจับตัวเขาไว้อย่างรวดเร็ว “เจอตัวแล้ว”
— ฟึ่บ! —
ไม้ไผ่ขนาดเล็กประมาณเข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งเข้าหามู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว
— กึก! —
มู่เฉียนซีรีบหลบหลีกไป ทว่านางก็ไม่หยุดโจมตีเมี่ยอวิ๋น จวบจนกระบวนท่าสุดท้าย กระบี่ของมู่เฉียนซีจี้ไปที่ร่างของเมี่ยอวิ๋น นางยิ้มมีชัยพลางกล่าวอย่างแผ่วเบา “อย่าขยับ…”
— ฟึ่บ! —
เมี่ยอวิ๋นไม่ฟัง กระบี่ไม้ไผ่ของเขาฟันเข้าที่แขนของมู่เฉียนซี
— แควก! —
แขนเสื้อนางฉีกขาดอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวราวหยกขาวมีเลือดสีแดงสดไหลออกมา
ใบหน้าของเมี่ยอวิ๋นนั้นดูโหดร้ายน่ากลัวอย่างมาก มันขรุขระและเต็มไปด้วยบาดแผลหลายร้อยแผล ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุร้าย เจ้าเล่ห์ และรุนแรงผสมกัน
“ผู้แพ้คือเจ้าต่างหาก คมกระบี่ไม้ไผ่ของข้านั
