้นอาบยาพิษ” เมี่ยอวิ๋นกล่าวอย่างเย็นชา
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย นางกล่าววาจากวนประสาทอีกฝ่าย “อาบยาพิษรึ ? ฮิ ๆ ช่างน่ากลัวเหลือเกินนะ”
ภายใต้รอยยิ้มของสตรีที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้มีความชั่วร้ายแฝงอยู่ไม่น้อยเลย เมี่ยอวิ๋นกล่าวพลางถอนหายใจ “หากเจ้าปล่อยข้า ข้าจะแก้พิษให้เจ้า เช่นนี้ยุติธรรมดี”
“เช่นนั้นถ้าหากข้าบอกว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องแก้พิษให้ข้าล่ะ ? เช่นนี้ก็คงไม่ยุติธรรมแล้วใช่หรือไม่ ?”
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างช้า ๆ จนเขาเห็นว่าพิษนั้นไม่ได้มีผลอะไรต่อนางเลย ฉับพลันแววแห่งความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเมี่ยอวิ๋น
มู่เฉียนซี “ถึงเจ้าจะเล่นอาวุธลับได้เก่งกาจเพียงใด แต่เรื่องยาพิษ เจ้าไม่อาจสู้ข้าได้ เศษพิษแค่เล็กน้อยเช่นนี้ไม่มีผลอะไรต่อข้าทั้งนั้น”
รอยยิ้มหยัน ๆ สุดมั่นใจบนใบหน้านางทำให้เมี่ยอวิ๋นแน่ใจมากว่าสตรีผู้ที่อยู่ตรงหน้าเขานี้เป็นยอดฝีมือในการใช้ยาพิษที่น่าเกรงกลัวยิ่งนัก เขากล่าวอย่างไม่แยแสว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะพ่ายแพ้แล้ว เจ้าเป็นคนเดียวที่เข้ามาถึงในเกาะของข้าได้อย่างปลอดภัย อีกทั้งยังจับข้าได้ เช่นนั้นจะช้าอยู่ใย ฆ่าข้าเสียสิ” กล่าวจบเขาหลับตาลง ดูเหมือนว่าจะไม่สนใจความเป็นความตายแม้แต่น้อยเลย
“เจ้ายอมแพ้ง่ายดายเลยรึ ? ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่ใช่คนที่จะเต็มใจตายง่าย ๆ เช่นนี้” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างแผ่วเบา
เมี่ยอวิ๋น “ไม่เต็มใจตายแล้วอย่างไร ? วันนี้ข้าหนีเจ้าไม่ร
