กล่าวจบมู่เฉียนซีกำลังจะวิ่งหนี แต่ทันใดนั้นศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาก็ตะโกนขึ้นว่า “ในเมื่อพวกข้าได้ม้วนไม้ไผ่โบราณมาแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไป คนสุดท้ายของตระกูลจวินควรหายสาบสูญไปจากแผ่นดิน”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “ไหนพวกเจ้าบอกว่าถ้าได้ของแล้วจะปล่อยข้าไปอย่างไรเล่า! พวกเจ้าจะผิดคำพูดงั้นรึ ?”
“เหอะ ๆ ๆ เจ้าตายไปก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกข้าผิดคำพูด”
มู่เฉียนซียกมือขึ้นโจมตีด้วยเข็มพิษนับไม่ถ้วน นี่เป็นพิษทั้งหมดที่นางทำมาเลยก็ว่าได้
— ตูม! ตูม! ตูม! —
อู๋ตี้ไม่อยู่นิ่งเฉย มันระดมพลังทั้งหมดที่มีอยู่โจมตีศัตรูอย่างบ้าคลั่ง เปิดจังหวะให้มู่เฉียนซีรีบถอยไปอย่างรวดเร็ว
“ตามไป! อย่าให้หนีรอดไปได้”
ศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาไล่ล่าตามมู่เฉียนซีในร่างที่ปลอมเป็นจวินโม่ซีอย่างไม่ยอมเลิกรา บีบบังคับให้นางอับจนหนทางจนต้องใช้ไพ่เด็ดออกมา
แต่มู่เฉียนซีนั้นคิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องปล่อยให้พวกที่ไล่นางมารอดกลับไป หากนางเผยไพ่เด็ดออกมา สถานะของนางต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน และสิ่งที่ทำไปทั้งหมดก็จะเป็นการสูญเปล่า แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ใช่ว่าจะดี นางจะต้องตกอยู่ในอันตราย
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดีนั้น ทันใดนั้นร่างคนชุดขาวร่างหนึ่งลอยลงมาจากท้องฟ้า ผมสีขาวราวหิมะห้อยระย้ายาวลงมาชวนหลงใหล กลิ่นอายที่เย็นยะเยือกแทบจะทำให้คนที่พบเห็นตกใจกลัวจนตัวสั่นได้
ชายหนุ่
