เขาหมอเทวดา ได้อยู่ดีกินดี ฝึกฝนอย่างสบายใจ นางเพียงแค่รอข่าวอย่างสบายใจก็เพียงพอ
ทันใดนั้นร่างสีขาวตรงหน้านางสว่างวาบขึ้น มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้นว่า “อู๋ตี้ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? เจอม้วนไม้ไผ่โบราณบ้างหรือไม่ ?”
อู๋ตี้กล่าวอย่างจนปัญญา “นายท่าน ตาเฒ่าผู้ซึ่งเป็นท่านอาจารย์ผู้นั้นระมัดระวังอย่างมาก ข้าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ”
ดวงตาสีดำสนิทของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย นางคิดวิธีเสี่ยงอันตรายขึ้นมาได้วิธีหนึ่ง ถึงแม้ว่ามันจะเสี่ยงไปสักหน่อย แต่มันก็ได้ผลเต็มสิบส่วน
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “หากตาเฒ่าผู้นั้นได้ม้วนไม้ไผ่โบราณไปอีกม้วนหนึ่ง เขาต้องเอาม้วนของเขาออกมาประกอบกัน ถึงตอนนั้นก็จะได้รู้ว่าเขาซ่อนม้วนไม้ไผ่โบราณเอาไว้ที่ใด”
อู๋ตี้ “แต่ตาเฒ่านั่นเป็นถึงยอดฝีมือมหาจักรพรรดิ ข้าต้องระมัดระวังตัวเป็นอย่างมากเพื่อไม่ให้เขาจับข้าได้ ถ้าหากต้องเผชิญหน้ากันจริง ๆ นายท่านจะเป็นอันตรายเอาได้”
มู่เฉียนซี “แต่เราจะรอต่อไปเช่นนี้ก็ไม่ได้ หากพวกนั้นหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอแล้วตัดสินใจกลับหุบเขาหมอเทวดา เช่นนั้นเรื่องก็จะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่ อีกอย่าง ท่านอาเล็กของข้าไม่อาจรอนานได้”
อู๋ตี้เข้าใจการตัดสินใจของนายท่านดี ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็มิอาจเปลี่ยนอะไรได้
“เช่นนั้นข้าจะปกป้องนายท่านให้ดีที่สุด”
มู่เฉียนซีออกไปจากโรงเตี๊ยม ถึงแม้ว่าผู้อาวุโสที่สามจะส่งคนตามนางไป แต่นางก็สลัดพวกเขาออกไปได้ก่อนจะม
