้นมาก็พบว่าจิ่วเยี่ยหายตัวไปเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา มุมปากของมู่เฉียนซีเผยรอยยิ้มตื้น ๆ “หนึ่งร้อยปีหรือ ? ความอดทนของข้านั้นมีจำกัด มากที่สุดสามปี สามปีข้าจะต้องล้ำหน้าเจ้าให้ได้ หลังจากนั้นเจ้าก็เป็นของข้า”
คําสารภาพที่คลุมเครือดูเหมือนจะทำให้ใจของนางนั้นหลงใหล… ทำให้นางเต็มไปด้วยกำลังที่จะต่อสู้
ความงดงามที่น่าหลงใหลของบุรุษอย่างเยี่ยอ๋อง นางนั้นไม่อาจที่จะไม่เกิดความรู้สึกอันใดต่อเขาได้ ทว่านางไม่มีความสามารถเพียงพอ เขาแข็งแกร่งมากกว่านางเกินไป ตอนสุดท้ายนั้นนางยังจะต้องพบเจอตัวแปรอีกมากมาย
ทันใดนั้นเงาร่างสีเขียวเงาหนึ่งโผล่ขึ้นที่ด้านหลังของจิ่วเยี่ย
เป็นจื่อโยวนั่นเอง เขาถอนหายใจพลางกล่าวขึ้นว่า “ใครที่ไหนเขาสารภาพกันเช่นนั้น”
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงต่ำทุ้ม “ถ้าหากเป็นไปได้ การฝึกบำเพ็ญของข้านี้ให้ปลดทิ้งเปล่าเสียก็ไม่เป็นไร ความแข็งแกร่งของข้าหยุดก่อนได้ ข้าจะรอซีก่อน”
จื่อโยวกล่าวอย่างจนปัญญา “เยี่ย เจ้านั้นโดนผีสิงเข้าให้แล้วหรือไร ? เจ้าเคยทำทุกอย่างเพื่อเพิ่มขีดความสามารถของตนเอง ข้านั้นไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะกล่าววาจาเช่นนั้นออกมา”
“แต่ว่าซี นาง…” เขานั้นกลัวว่าพลังความสามารถของนางจะไม่ล้ำหน้าเขาไปเสียที แล้วนางก็คงจะไม่กล่าวความในใจทุกอย่างกับเขา
จื่อโยว “อะไรกัน ? สตรีงามตัวน้อยไร้ซึ่งความมั่นใจรึ ?”
“มิใช่ว่านางไม่มีความมั่นใจ แต่ซีมีปมในใจในเรื่องระหว่างบุรุษสตรี”
จื
