นางชอบมัน ทว่าเขาชอบมันยิ่งกว่า
มู่เฉียนซีสตรีที่เขารัก ท่าทางน่าหลงใหลนี้ของนางทำให้เขาอยากจะกลืนนางลงไปทีละคำ… ทีละคำ…
ตำแหน่งของจิ่วเยี่ยในหัวใจของมู่เฉียนซีนั้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ เพราะความคิดที่บริสุทธิ์ของเขาต่อมู่เฉียนซี พวกเขาสามารถสนิทสนมกันได้อย่างถึงที่สุด แต่เมื่อสัมผัสถึงความสัมพันธ์แบบบุรุษสตรี มู่เฉียนซีก็ยังไม่กล้าก้าวเลยข้ามเส้นนั้นไป
ความไวต่อความรู้สึกของจิ่วเยี่ยนั้นทำให้เขาจับความรู้สึกยังไม่ยอมรับนี้ของนางได้ เวลานี้เขาไม่คิดบีบบังคับนาง
ดวงตาสีฟ้างามมองมู่เฉียนซีที่หลับอยู่ จิ่วเยี่ยกอดนางเอาไว้ เขากล่าว “ข้าจะรอให้เจ้าปลดอุปสรรคในใจออก ข้านั้นมีเวลารอเจ้าพร้อมได้เสมอ” ขณะที่มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยกำลังหวานชื่นกันอยู่นั้น ไป๋เหรินที่รออยู่ด้านนอก รอนานจนเริ่มจะบ้า เขากล่าวขึ้น “เห็นได้ชัดว่าการบรรลุระดับพลังจบลงแล้ว เช่นนั้นเหตุใดมู่ซีจึงยังไม่ออกมา ?”
เสี่ยวหงหาวหวอดใหญ่ มันกล่าว “นายท่านของข้านั้นง่วงและหลับไปแล้ว ไม่มีเวลาว่างมาพบเจ้า”
เขาเป็นถึงลูกศิษย์ที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดยตรงจากผู้อาวุโสที่สามแห่งหุบเขาหมอเทวดา เจ้าเด็กผู้นั้นกลับกล้าให้เขามายืนตากลมรอคอยเช่นนี้
เหตุผลของนางเป็นเช่นนี้รึ ? หลับ!
ถึงแม้ว่าไป๋เหรินจะโมโหโกรธาเป็นอย่างมาก แต่เขาก็มิกล้าบุกเข้าไปอย่างแข็งกร้าว เขาทำได้เพียงโกรธฟึดฟัดแล้วจำใจเดินกลับไปพักผ่อน หลังจากที่มู่เฉียนซีตื่นขึ
