ัวตาย พวกข้าก็ไม่มีวันหักหลังท่านเด็ดขาด”
“ดี ในเมื่อพวกเจ้าเป็นคนของข้าแล้ว เช่นนั้นข้าจะมอบหมายภารกิจให้กับพวกเจ้า”
“ข้าจะให้พวกเจ้าหาคนของสำนักไป๋กู่ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทั้งหมดซึ่งอยู่ทางตะวันออก ทางตอนกลาง และทางตะวันตกของเซี่ยโจว โดยเฉพาะตะวันตก ทางนั้นถือเป็นจุดสำคัญที่สุด หากพบเจอคนของสำนักไป๋กู่ ผู้ใดที่จงรักภักดีให้ไว้ชีวิตพวกเขา ส่วนผู้ใดที่คิดร้าย ไม่จงรักภักดีก็ฆ่าทิ้งเสียให้หมด จากนั้นรวบรวมกำลังคนของสำนักตามหาเบาะแสของโอวหยางหว่าน”
“หืม ?! สถานที่ที่ล้าหลังอย่างทางตะวันตกเป็นจุดสำคัญที่ต้องไปตามหาเช่นนั้นหรือ ? ที่นั่นต่อให้มีสำนักนิกายอยู่ก็คงจะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก”
“คำสั่งของข้า พวกเจ้าเพียงทำตามด้วยความจงรักภักดีเป็นพอ ไม่จำเป็นต้องกล่าววาจาไร้สาระให้มากความ”
“ขอรับ! ขอรับ! พวกเราจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ หาโอวหยางหว่านผู้นั้นให้เจอให้ได้”
มู่เฉียนซี “ที่นี่นอกจากตำราทักษะลับกับศพของเจ้าสำนักคนเก่าก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว พวกเจ้าไสหัวกันไปได้แล้ว”
“ขอรับ”
หลังจากที่พวกเขาจากไป มู่เฉียนซีก็ออกจากวังใต้ดินแห่งนี้
ภาพมายาของดอกไม้แห่งความโลภนั้น เวลานี้ถูกกำจัดไปแล้ว มู่เฉียนซีได้พบกับไป๋เหริน ศิษย์พี่สี่แห่งหุบเขาหมอเทวดาที่กำลังนอนสลบไสลอยู่ ส่วนสหายคนอื่น ๆ ของเขานั้นถูกเขาจัดการไปจนหมด เหลือก็แต่เพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ยังมีลมหายใจอยู่
— ตุบ! ตุบ! ตุบ! —
มู่เฉ
