ของไป๋เหรินกระตุกเล็กน้อย นี่เป็นผลวิญญาณระดับปฐพี ไม่ใช่ผลวิญญาณธรรมดาทั่วไป ลองชิมดูสักลูกก็แล้วกัน
ไป๋เหริน “แต่เจ้าเป็นคนเอามันมาได้ ทั้งหมดนี้เป็นของเจ้า อีกประการหนึ่ง ข้าเองก็เป็นถึงจักรพรรดิแห่งภูต ไม่จำเป็นต้องกินผลเก้าอัคคีนี้แล้ว”
“อ้อ งั้นรึ ?” มู่เฉียนซีเก็บผลเก้าอัคคีเอาไว้ทั้งหมด นางไม่ได้ยื้อจะให้เขาต่อ จากนั้นนางจึงกล่าวขึ้นว่า “เอาล่ะ เรากลับเกาะเดิมกันดีกว่า ข้าอยากเลื่อนขั้นพลังแล้ว”
ไป๋เหริน “ได้”
ในเมื่อมีผลเก้าอัคคีนี้แล้ว โอกาสที่จะเลื่อนขั้นเป็นราชาแห่งภูตก็มีเต็มร้อย
เจ้าเด็กหนุ่มผู้นี้มีความแข็งแกร่งมากตั้งแต่อายุยังน้อย ๆ เขาคงใช้ยาวิญญาณกองพะเนินช่วยเป็นแน่แท้ เพราะฉะนั้นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการเลื่อนขั้นเป็นราชาแห่งภูตครั้งนี้ ประสิทธิภาพของผลวิญญาณก็อาจจะอ่อนด้อยลงก็เป็นได้
เมื่อกลับมาถึงเกาะเดิม มู่เฉียนซีให้เสี่ยวหงคุ้มกันความปลอดภัยเอาไว้ จากนั้นนางก็เริ่มกัดผลเก้าอัคคี
— กรึบ! —
“อืม รสชาติไม่เลว”
หลังจากที่กินผลเก้าอัคคีนั้นหมด ไม่นานนักพลังอันทรงพลังก็ไหลผ่านเส้นลมปราณ อีกทั้งพลังจิตทั่วทั้งเกาะก็รวมตัวกันไหลเข้าสู่ร่างของนางอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ไป๋เหรินที่พักอยู่ห้องข้าง ๆ มู่เฉียนซีถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้
“นี่คือ…”
.
.
.
