มู่เฉียนซีเห็นคนของหุบเขาหมอเทวดาฆ่าแกงกันเองราวกับเป็นบ้าไป
“ศิษย์พี่สี่ หม้อเทพนิรันดร์เป็นของข้า ใครจะมาแย่งข้าไปไม่ได้ ขอแค่ข้าได้หม้อเทพนิรันดร์นี้มา เช่นนั้นข้าก็จะเป็นเจ้าแห่งหุบเขาหมอเทวดา”
ไป๋เหรินแค่นเสียงเย็นชา “เพียงเพราะเจ้าอยากได้หม้อเทพนิรันดร์น่ะรึ ? เห็นกันอยู่ว่าหม้อเทพนิรันดร์นั้นเป็นของข้า”
— ตูม! ตูม! ตูม! —
การฆ่าฟันกันที่ด้านนี้รุนแรงเป็นพิเศษ มู่เฉียนซีนั้นสามารถมองเห็นพวกเขา ทว่าพวกเขากลับมองไม่เห็นทางที่อยู่ใกล้แค่เพียงเอื้อมมือ …เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ในที่ตรงนี้มีอะไรผิดประหลาดไปหรืออย่างไร ?
ชั่วอึดใจนั้นเสมือนว่ามีกลิ่นหอมกลิ่นหนึ่งลอยเข้ามา กลิ่นหอมของดอกไม้ชนิดนี้ ราวกับว่าสามารถก่อให้เกิดความโลภขึ้นในจิตใจของคนได้เลยทีเดียว
มู่เฉียนซีเหมือนจะเห็นเม็ดยาสมุนไพรวิญญาณขนาดใหญ่ ยาระดับปฐพี ยาระดับขั้นสวรรค์ล้วนแต่มีทั้งสิ้น และยังมีหม้ออยู่ใบหนึ่ง …หม้อเทพนิรันดร์!
สิ่งที่นางต้องการนั้นล้วนแต่มาปรากฏอยู่ที่ตรงหน้านาง แต่นางไม่ได้เหมือนคนของหุบเขาหมอเทวดาที่ขาดสติไปเช่นนั้น นางยังคงสงบนิ่ง ดวงตาดำขลับมองดูสิ่งของที่ค่อย ๆ ปรากฏต่อหน้านางและทำให้ใจนางเต้นระรัวทีละชิ้น ๆ
แต่ว่านางจะไม่เข้าไปติดกับอย่างแน่นอน นี่เป็นเพียงภาพมายา ไม่ใช่ของจริง ภาพมายาเช่นนี้ไม่อาจที่จะควบคุมนางได้
ทันใดนั้นเงาร่างสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของนาง มู่เฉียนซีตกตะลึงเล็กน้
