อย จิ่วเยี่ย!
ภาพลวงตานี้ก็เหลือเกิน ใช่! ยาวิเศษกับหม้อเทพนิรันดร์ล้วนเป็นสิ่งที่นางอยากได้เป็นอย่างมาก ทว่านางไม่ได้สูญสิ้นสติหลงใหลไปกับมัน ครานี้มันจึงส่งบุรุษมาให้
มันได้แสดงภาพสิ่งที่ใจคนผู้มองดูต้องการมากที่สุดออกมา มู่เฉียนซีหลับตาลง กล่าวว่า “ไม่มีประโยชน์ จิ่วเยี่ยอยู่ข้างกายของข้า เจ้าสร้างตัวปลอมออกมาหลอกล่อข้าไม่สำเร็จเป็นแน่” ทันทีที่นางกล่าวจบ ก็ได้มีผู้หนึ่งดึงนางเข้าไปไว้ในอ้อมกอดจากด้านหลัง “อืม ข้านั้นอยู่ข้าง ๆ ซีเสมอ”
มู่เฉียนซีชาชินกับการมาอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับผีสางเทวดาของจิ่วเยี่ยไปตั้งนานแล้ว และในครานี้ที่ด้านหลังของนางนั้น คือตัวจริง
“เจ้าสามารถเห็นข้าในภาพมายา แล้วบอกว่าเป็นเพียงตัวปลอมได้ ดีมาก” จิ่วเยี่ยกล่าวชื่นชม
มู่เฉียนซี “บุรุษผู้งดงามเยี่ยงเจ้า ข้าประสงค์จะได้มาเป็นของตนเองจึงใส่ใจดูให้ดี ๆ มีสิ่งใดไม่ถูกต้องด้วยรึ ?”
“ไม่มี ที่เจ้าทำอยู่นี้ถูกต้องอย่างมาก” จิ่วเยี่ยพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
เบื้องหน้านาง การต่อสู้แย่งชิงของมีค่าซึ่งเป็นเพียงภาพมายานั้นดุเดือด และเป็นภาพน่าอนาถ มู่เฉียนซีไม่ต้องการจะสนใจมันมากนัก นางพิงโล่มนุษย์น้ำแข็งที่อยู่ด้านหลัง การกระทำของนางดูผ่อนคลายประหนึ่งกำลังดูละครธรรมดา ๆ
“ดอกไม้แห่งความโลภ… ดอกไม้ชนิดนี้กลับมาเบ่งบานในที่เช่นนี้ได้ คนเหล่านี้ของหุบเขาหมอเทวดานั้น โชคไม่ดีเอาเสียเลยนะ” นางเอ่ยขึ้น
เมื่อเจอเ
