ข้ากับดอกไม้ที่ชั่วร้ายชนิดนี้ หากจิตใจไม่มั่นคงพอ มัวแต่หลงไหลไปกับภาพมายาที่มันสรรสร้างขึ้นมา ถึงแม้จะเป็นบุคคลระดับจักรพรรดิก็ได้แต่รอความตายสถานเดียว
สำหรับมู่เฉียนซี นางนั้นได้รู้จักดอกไม้ชนิดนี้จากมรดกของราชาหมื่นพิษ มันไม่มีความเป็นพิษใด แต่กลับร้ายกว่าพิษร้ายยิ่งนัก ทำให้คนไม่สามารถป้องกันมันได้เลย สำหรับมนุษย์ทั้งหลาย… ความโลภนั้นเป็นบาปติดตัวแต่เดิมมา ไม่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งเพียงใดก็ตาม ก็ยังไม่สามารถรับประกันได้ว่าตนเองนั้นไม่มีสิ่งของที่ทำให้เกิดกิเลสความโลภ
ศิษย์พี่สี่ไป๋เหรินย่อมแข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกหุบเขาหมอเทวดา ดังนั้นการต่อสู้ระหว่างศิษย์ร่วมสำนักในครานี้ เขาจึงเป็นเพียงผู้เดียวที่รอดชีวิตมาได้
“วะฮ่า ๆ ๆ ๆ! หม้อเทพนิรันดร์เป็นของข้าแล้ว ข้านั้นภาคภูมิไปทั้งใต้หล้า ข้าได้กลายเป็นนักปรุงยาที่เก่งกาจที่สุดแล้ว” ไป๋เหรินหัวเราะออกมายกใหญ่ เขาไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตาจากฤทธิ์ของดอกไม้แห่งความโลภ
ช่างโง่งมนัก! แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าคนผู้นี้ยังมีประโยชน์อยู่ มู่เฉียนซีจะปล่อยให้เขาตายไม่ได้ นางวิ่งผ่านตัวเขา ตามกลิ่นหอมนั้นไปและพบเข้ากับดอกไม้สีแดงบานสะพรั่ง นางเด็ดและโยนดอกไม้นั้นเข้าไปในมิติเก็บของของนางทันที
ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีพิษ แต่ในภายภาคหน้า นางคงจะมีจุดที่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้
— ครืนนนน! —
เวลานั้นเอง การที่ดอกไม้นั้นถูกนางเด็
