วามโลภได้อย่างสงบนิ่ง นางไม่ถูกภาพมายาลวงหลอกเอาเลย
บุตรชายของเขานั้นตามหาเขาอย่างบ้าคลั่งไปทุกหนแห่งแต่ก็หาไม่พบ ทว่าเขาที่มีความทะเยอทะยานที่พองโตขึ้นอย่างแรงกล้า ใช้แนวความคิดผิด ๆ ควบคุมนิกายไป๋กู่ สุดท้ายแล้วจึงได้นำพาให้ทั้งนิกายไปสู่ความพินาศ
“พิษของพวกเรานั้นไม้ได้ใช้สำหรับนำไปทำร้ายผู้อื่นเสมอไป พ่อหนุ่ม เจ้าจะยอมรับมรดกต่อจากข้าหรือไม่ ?” ผู้อาวุโสกู่กล่าวถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่อยากเล่นกับแมลง แต่รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ถึงแม้ว่านิกายไป๋กู่จะถูกทำลายลงไปแล้ว ความทะเยอทะยานของพวกเขานั้นก็ยังคงอยู่ ถ้าหากทันทีที่ข้าต้องสู้กับพวกเขา ข้ารู้วิชาพิษกู่ของนิกายไป๋กู่ เช่นนั้นแล้วพวกเขาก็ทำอะไรข้าไม่ได้”
“แต่ว่า… ถ้าหากข้าไปสู้กับคนรุ่นหลังของท่าน ท่านจะรังเกียจหรือไม่ ?”
.
.
.
