่ไหวอยู่รอมร่อ
มู่เฉียนซี “รีบจัดการพวกมันเร็วเข้า เร็ว!”
“พวกมันจะหนีไปหมดแล้ว พวกเจ้ายังไม่ตามพวกมันไปอีกรึ ?”
“พวกเจ้าหูหนวกกันหรืออย่างไร ?”
มู่เฉียนซียโสโอหังยิ่งนัก เมื่อถูกเด็กเมื่อวานซืนแห่งดินแดนเซี่ยโจวอันยากไร้ผู้นี้ชี้นิ้วสั่งให้ทำโน่นทำนี่ คนของหุบเขาหมอเทวดารู้สึกอับอายอย่างที่สุด
พวกเขาลงมือจัดการกับคนเหล่านั้นด้วยโทสะ ด้วยความโหดเหี้ยมทารุณโดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าเด็กหนุ่มนัยน์ตาเขียวที่ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยกำลังยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย
‘คิดจะจัดการกับผู้นำตระกูลอย่างข้า ฝีมือของพวกเจ้ายังห่างชั้นกับข้าอีกไกลนัก!’ประกายแสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี
ความแข็งแกร่งของศิษย์หุบเขาหมอเทวดานี้จัดการกับคนเหล่านั้นได้ ทางสะดวกแล้วที่จะเข้าไปเอาผลเก้าอัคคีมา มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าวอย่างพึงพอใจ “เอาล่ะ พวกเจ้ารีบเด็ดผลเก้าอัคคีทั้งเก้ามาให้ข้าได้แล้ว ข้าอดใจรอไม่ไหวแล้ว ต้องการที่จะเลื่อนขั้นไปเป็นราชาแห่งภูตประเดี๋ยวนี้”
เหล่าศิษย์จากหุบเขาหมอเทวดา พวกเขาลอบนินทาในใจ‘ต่อให้เลื่อนขั้นเป็นราชาแห่งภูตได้ เจ้าก็ยังเป็นสวะไร้ประโยชน์เหมือนเดิมเจ้าเด็กโง่เง่า!’
ร่างสีขาวพุ่งเข้าไป กำลังจะเด็ดผลเก้าอัคคีนั้นมา ทว่าในขณะที่พวกเขาเข้าไปใกล้ผลเก้าอัคคี ทันใดนั้นก้อนหินสีแดงราวกับเปลวไฟก็พุ่งใส่พวกเขาอย่างรุนแรง
— ฟึ่บ! —
พวกเขารีบหลบการโจมตีนั้นอย่างรวดเร็ว แต่ก้อนหินที่อ
