ยู่บนพื้นดินยังคงโจมตีพุ่งเข้าหาพวกเขา
หลังจากต่อสู้กันไปครู่หนึ่ง ในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของตัวประหลาดที่โจมตีพวกเขา
ศิษย์พี่สี่ขมวดคิ้วพลางกล่าวอย่างตระหนกตกตื่น “ให้ตายเถอะ! สัตว์หินเพลิงแดง ในเซี่ยโจวมีเจ้าสิ่งนี้อยู่ด้วยรึ ?”
“มันเป็นสัตว์ฆ่าไม่ตายที่คอยปกป้องผลเก้าอัคคี เราไม่มีทางเอาผลเก้าอัคคีมาได้แน่” ศิษย์น้องผู้หนึ่งของหุบเขาหมอเทวดากล่าวด้วยใจคอห่อเหี่ยว
“หมายความว่า… พวกเราจะต้องสละผลเก้าอัคคีนี้ทิ้งรึ ?”
เป้าหมายในการมาเยือนเกาะอัคคีลึกลับของพวกเขาไม่ใช่เพราะผลเก้าอัคคีนี้ ผลเก้าอัคคีเป็นเพียงผลพลอยได้เท่านั้น แต่เมื่อพวกเขาบังเอิญมาเจอเข้าแล้วก็ไม่อยากที่จะพลาดผลเก้าอัคคีนี้ไป
มู่เฉียนซี “พวกเจ้าบอกว่าตนเป็นยอดฝีมือระดับจักรพรรดิมิใช่รึ ? แม้แต่หินประหลาดห่วย ๆ ก็ยังจัดการไม่ได้ พวกเจ้ากำลังกลัวใช่ไหมเล่า ?”
“ในฐานะที่พวกเจ้าเป็นผู้ติดตามข้า เพราะฉะนั้นพวกเจ้าต้องเอาผลเก้าอัคคีมาให้ได้”
ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งอยู่เหนือผู้อื่นมาโดยตลอดอย่างพวกเขา มาวันนี้กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนผู้หนึ่งดูแคลนอย่างหนัก
ไป๋เหรินคิดแค้นขึ้นในใจ เขาบอกกับตนเอง‘ก่อนจะออกไปจากเกาะอัคคีลึกลับแห่งนี้ มู่ซี! ข้าจะต้องทำให้เจ้าตายทั้งเป็นให้ได้!’
.
.
.
