ียงพอ มิเช่นนั้นคงได้กลายเป็นทาสของเจ้ากระบี่จอมตะกละนี้เป็นแน่แท้ และคงไม่พ้นโดนมันควบคุมโดยสมบูรณ์
แน่นอนว่าพวกโจรเหล่านี้ถูกมู่เฉียนซีจัดการอย่างรวดเร็วราวกับนางเพียงดีดลูกคิด หึ ๆ สำหรับนางแล้วนั้น พวกเขาเป็นเพียงแค่คนระดับราชากลุ่มหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้น่าเกรงกลัวอะไรมากนัก
มู่เฉียนซีแค่นเสียง “คนเรือ เดินทางต่อได้เลย”
เวลานี้คนเรือหยุดมองมู่เฉียนซีด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเองก็อายุมากแล้ว ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้ที่อายุยังน้อยมีความสามารถอันแข็งแกร่งเข้าขั้นวิปริตถึงเพียงนี้ ขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะจากไปนั้น ก็ได้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น มีกลุ่มชายชุดสีขาวมุ่งหน้าเข้ามาที่ตรงด้านหน้าของนาง พวกเขาเดินบนผิวน้ำ!
คนผู้หนึ่งจ้องมองมาที่กระบี่มังกรเพลิงของมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าอายุยังน้อยแต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมนัก ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังใช้กระบี่กลืนวิญญาณที่ชั่วร้ายเช่นนี้ ช่างเป็นความหายนะอย่างใหญ่หลวงเสียจริง”
ดวงตาของเขานั้นแหลมคม เขารู้ว่าพวกศัตรูเหล่านั้นที่ได้ถูกมู่เฉียนซีเข่นฆ่าไป เหลือเพียงแต่ร่างที่ว่างเปล่าเท่านั้นเอง แทบจะไร้ซึ่งจิตวิญญาณ
บนร่างของคนชุดขาวเหล่านี้มีกลิ่นยาที่มู่เฉียนซีรู้สึกคุ้นชินจนไม่อาจจะคุ้นไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว เจ้าพวกนี้เป็นคนจากหุบเขาหมอเทวดา นางกล่าวอย่างเกียจคร้าน “โจรพวกนี้เข้ามาหาเรื่องข้าเอง พวกเขาคิดที่จะปล้นข้า หรือว่าเ
