จ้าจะยังให้ข้ามีเมตตาอย่างใหญ่หลวงปล่อยพวกมันไปรึ ?”
คนเรือพยักหน้า รีบกล่าวว่า “ใช่แล้วนายท่าน เรื่องเป็นเช่นนี้จริง ๆ คุณชายอายุน้อยผู้นี้ทำไปเพื่อปกป้องตนเอง” “เจ้าอายุยังน้อย ข้าคิดว่าคงควบคุมกระบี่มารเล่มนั้นไม่อยู่ เกรงว่าหลังจากนี้ไปจะถูกกระบี่มารเล่มนี้ควบคุมจนกลายเป็นปีศาจที่ชอบเข่นฆ่าผู้คน กระบี่เล่มนี้ข้าจะช่วยเจ้าดูแลมันให้เอง” ชายชุดขาวกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง ขณะเดียวกันดวงตาของเขาก็จับจ้องมองไปที่กระบี่มังกรเพลิง
นี่เป็นกระบี่ยาวที่ผุพังขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง แต่ที่ปลายอันแหลมคมสีแดงของมันนั้นยังมีความสามารถในการดูดวิญญาณอยู่ ทำให้เขารู้สึกว่ากระบี่เล่มนี้ไม่ธรรมดา
มู่เฉียนซียิ้มเยาะพลางคิดอยู่ในใจ‘เหอะ! คิดที่จะแย่งชิงกระบี่ก็จะแย่งชิงเลยงั้นรึ ? ทำมาเป็นกล่าววาจาดูดีบอกว่าช่วยดูแลให้ น่าขันจริง!’
ราชาหมื่นพิษนั้นกล่าวไว้ไม่มีผิด หุบเขาหมอเทวดาล้วนเป็นแต่พวกจอมปลอมลวงโลก
มู่เฉียนซี “ของของข้า เหตุใดจะต้องให้เจ้าเก็บไว้ด้วย ?”
ลิ่วล้อที่อยู่ด้านข้างของศิษย์พี่สี่ (บุรุษชุดขาวที่กล่าวกับมู่เฉียนซี) ได้กระโดดออกมากล่าวต่อว่า “เจ้าเด็กหนุ่มปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเยี่ยงเจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับศิษย์พี่สี่ของเรารึ ?! เจ้ารู้หรือไม่ว่าศิษย์พี่สี่ของพวกเราเป็นใคร ?”
สุนัขรับใช้ที่อยู่ด้านข้างของศิษย์พี่สี่อีกคนหนึ่ง กระโดดออกมาพลางกล่าวสำทับ “ใช่แล้ว ใช่ ๆ!”
มู่เฉียนซี “อะไรของพวกเจ้า
