? ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ข้านั้นไม่รู้จัก ดังนั้นข้าจะไม่ส่งกระบี่ของข้าให้เขาเก็บรักษาเด็ดขาด หลีกไป! ข้ายังต้องรีบเดินทางต่อ”
“เจ้า…”
ศิษย์พี่สี่ยิ้ม กล่าวว่า “ในเมื่อคุณชายน้อยเช่นเจ้าไม่ต้องการให้ข้าช่วย เช่นนั้นข้าก็ทำอะไรไม่ได้ แต่คุณชายน้อยเอ๋ย เจ้าจงระวังไว้ให้ดี อย่าได้ถูกกระบี่มารควบคุมจิตใจเข้าล่ะ ประเดี๋ยวจะเสียศูนย์เปล่า ๆ”
เรือได้พามู่เฉียนซีออกไปจากที่ตรงนั้น ศิษย์น้องที่อยู่ด้านข้างของศิษย์พี่สี่พร่ำบ่นขึ้นมา “ศิษย์พี่สี่ เจ้าเด็กหนุ่มนั่นกล้าทำตัวไร้มารยาทกับท่าน เหตุใดท่านถึงปล่อยเขาไปง่าย ๆ เพียงแค่เราฆ่าเขาเสีย กระบี่เล่มนั้นก็เป็นของท่านแล้วมิใช่หรือ ?”
ศิษย์พี่สี่ “พวกเราหุบเขาหมอเทวดาเป็นแบบอย่างให้แก่สำนักอื่น จะไปแย่งชิงของจากเด็กหนุ่มที่เพิ่งพ้นภาวะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างไรเล่า ? แต่ข้ากังวลว่ากระบี่เล่มนั้นจะมีผลร้ายต่อหนุ่มน้อยผู้นั้น ข้าจึงจะต้องทำให้เขายอมมอบกระบี่เล่มนั้นให้แก่ข้าด้วยความยินยอมพร้อมใจ”
พวกเขาหัวเราะก่อนจะกล่าว “ศิษย์พี่สี่ของเราเก่งกาจนัก ต้องมีวิธีเป็นแน่แท้”
หากมู่เฉียนซีได้ยินคํากล่าวเหล่านี้ของพวกเขา นางจะต้องปรบมือดัง ๆ พร้อมร้องออกมาว่า ‘เยี่ยม’ อย่างแน่นอน
ศิษย์พี่หลายคนของหุบเขาหมอเทวดาช่างจอมปลอมมากกว่าคนก่อน ๆ เข้าไปทุกที ร้ายกาจจริง ๆ
เส้นทางที่มู่เฉียนซีและคนของหุบเขาหมอเทวดาไปนั้น เป็นทางที่มุ่งไปยังหน้าผาทะเลชัน เรื
