“ไม่จำเป็นแล้ว” จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีไว้แน่น
มู่เฉียนซีหาวพลางกล่าวว่า “ข้าง่วงแล้ว ขอนอนก่อนสักหน่อยเถอะนะ”
จิ่วเยี่ยนั้นจนปัญญา เขาจุมพิตลงบนหน้าผากของนางเบา ๆ ต่อให้ไร้หัวใจมากกว่านี้อีกเพียงเท่าใด เขาก็ยังไม่ยอมที่จะปล่อยมือไปจากนาง อย่างไรเสียนางก็เป็นของเขา ผู้ใดก็มาแย่งไปไม่ได้ เขานั้นมีเวลาที่จะทำให้มู่เฉียนซีมอบหัวใจให้แก่เขาด้วยความเต็มใจ …และไม่ใช่เหมือนดังเช่นตอนนี้ ที่ได้เอาหัวใจใส่กุญแจไว้ในมุมที่มืดมิดที่สุด เมื่อมู่เฉียนซีตื่นขึ้นมา จิ่วเยี่ยยังคงนอนอยู่ข้าง ๆ นาง เขาไม่ได้จากไปไหนเลย
ในก้นบึ้งหัวใจของนางเกิดอาการตกตะลึงอยู่บ้าง นางคุ้นชินเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้ที่ยากจะควบคุมได้
มู่เฉียนซีมองใบหน้าเย็นชาและงดงามราวกับงานศิลปะชั้นเยี่ยมนั้น พลันรู้สึกว่าการมองใบหน้าบุรุษผู้นี้ช่างน่ารื่นรมย์เสียจริงเชียว ราวกับว่าสามารถชมดูได้ทั้งชีวิตก็ไม่มีทางเพียงพอ
ทั้งชีวิต!
ความคิดนี้ทำให้มู่เฉียนซีตกใจอย่างมาก หรือว่าตัวนางนั้นจะคิดอะไรเลยเถิดไปไกลกับจิ่วเยี่ย
ใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบ ความแข็งแกร่งที่แกร่งนักจนบางเวลาน่าหมั่นไส้ และยังมีความรักความทะนุถนอมที่เขามอบให้ เขาคอยปกป้องตามใจนางอย่างที่สตรีใดก็ไม่อาจมีโอกาสเช่นนี้ได้
เขานั้นช่างดีต่อนางเหลือเกิน ดีมากเสียจริง หัวใจของนางนั้นแน่นอนไม่ได้ทำจากหิน ดังนั้นไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยก็แปลกแล้ว
นางไม่อยากจะยอมรับความรู้สึ
