จักรพรรดิอิ๋นอุทานออกมาด้วยความตกใจ “คุ้มกัน รีบมาคุ้มกันเร็วเข้า”
ยอดฝีมือที่อยู่ข้างกายจักรพรรดิอิ๋นย่อมไม่ยอมให้เขาตกอยู่ในอันตราย การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว
กลุ่มนักสู้ที่พ่ายแพ้เพลี่ยงพล้ำไปแล้ว ได้สู้กับกลุ่มคนที่พลังความแข็งแกร่งพอประมาณกัน จึงกลายเป็นเสมอกันและไม่มีใครยอมใคร
— ปัง! ปัง! ปัง! —
ไม่นานนักก็เกิดความอนาถ บาดเจ็บล้มตายกันมากมาย
ในเวลานี้เอง เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังขึ้น “ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดคนที่ได้ผลวิญญาณมหาจักรพรรดิมาก็ยังคงเป็นข้า” ผู้ที่หัวเราะเสียงดังผู้นี้ต้องเป็นอวิ๋นเหิ้นเทียน เจ้าสํานักนอกนิกายแห่งแคว้นอวิ๋นเหยียนเป็นแน่ เขาหยิบยาฟื้นฟูพลังออกมาจากในกล่อง และฟื้นฟูพลังของเขาทันที
ในตอนนั้นเอง เงาร่างปีศาจตนหนึ่งก็ถือดาบปลายโค้งจ่อคอของเขา กลิ่นอายแห่งความตายใกล้เข้ามา ทำให้ร่างกายของเขาเกร็งไปทุกส่วน เขาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ได้แต่กล่าวออกมาด้วยเสียงสั่น ๆ “นะ… นักฆ่าเทพมรณะ…”
“เจ้า… เจ้าไม่ใช่ว่าคอยลอบสังหารกลุ่มคนรุ่นหลังอยู่ตลอดรึ ? เหตุใดเจ้าถึงได้มาลงมือกับข้าผู้นี้ ?”
เสียงเย็นเยือกดังขึ้น “การที่ข้าลงมือกับอัจฉริยะรุ่นหลังของสำนักพวกเจ้า นั่นก็เพราะว่าข้าฆ่าพวกเขาได้โดยง่าย เวลานี้กำลังอันแข็งแกร่งของเจ้าเสื่อมทรุดเหมือนลูกธนูสุดระยะ การฆ่าเจ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”
สตรีชุดม่วงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา เส้นผมสามพันเส้นห้อยลงมาราวกับน้
