งค์จะกล้าวางแผนยืมมือสำนักอวิ๋นเยียนฆ่าศัตรูส่วนตน”
“ผู้อาวุโสอู่ ข้าก็ไม่ทราบมาก่อนเช่นกัน” ฮ่องเต้อิ๋นกล่าวด้วยความลุกลี้ลุกลน
ทันใดนั้นเอง มีเสียงเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมา เขายิ้มพลางกล่าวถามว่า “พวกท่านมาหาฮูหยินของนายน้อยข้าด้วยท่าทางดุดันเช่นนี้ตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดรึ ?”
ฮ่องเต้อิ๋นกับผู้อาวุโสได้ยินพลันตกใจอ้าปากค้าง “ฮูหยินของนายน้อย!”
เขาคือผู้นำเหอ ผู้นำแห่งสมาคมพันธมิตรย่อยของหอการค้าอันดับหนึ่ง นายน้อยที่เขากล่าวถึงนั้นมีเพียงคนเดียวเท่านั้นนั่นก็คือนายน้อยน่าหลานอวี้ สตรีผู้นี้คือว่าที่ฮูหยินของนายน้อยน่าหลานอวี้เช่นนั้นรึ ?
เชียนอ้าวเซี่ยขมวดคิ้วไม่พอใจ “เจ้าพุงพลุ้ยเหอ เจ้าอย่ามากล่าววาจาซี้ซั้ว ข้าไม่ยักจำได้ว่าน่าหลานอวี้มีคู่หมั้น อีกอย่าง เสี่ยวซีซีไม่มีวันตบแต่งกับคนเจ้าเล่ห์เช่นนั้นแน่นอน”
ผู้นำเหอมองชายหนุ่มใบหน้างาม ผิวขาวราวหิมะผู้นี้ก็ตกใจเล็กน้อย… “ทะ… ท่าน…”
ผู้นำเหอ “แม่นางมู่มีป้ายคำสั่งของนายน้อยขอรับ นอกจากฮูหยินของนายน้อยที่มีสิทธิ์ได้มา ดูเหมือนว่าคนอื่น ๆ จะไม่มีสิทธิ์นี้นะขอรับ”
ไม่ว่ามู่เฉียนซีจะใช่ว่าที่ฮูหยินของน่าหลานอวี้หรือไม่ แต่หอการค้าอันดับหนึ่งก็เป็นผู้หนุนหลังนาง ครานี้ไม่เพียงแต่ได้ล่วงเกินนักปรุงยาระดับกลาง แต่ยังล่วงเกินน่าหลานอวี้อีกด้วย
“นังบุตรชั่ว!”
— เพี๊ยะ! —
ฮ่องเต้อิ๋นตบฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าอิ๋นซวงซวงอย่
