วเซี่ยกําลังเล่นกับร่างอันเย้ายวนของเขาเอง ทําให้เสี่ยวหงกลอกตา มันต่อว่าออกมาอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าผิดแล้วมนุษย์ เจ้าน่าจะเป็นแรดมากกว่า เจ้าใช่มนุษย์ที่ไหนกัน ?”
ในตอนที่ทราบว่าคนของเขาหาสมุนไพรวิญญาณที่นางระบุลงบนกระดาษพบแล้ว เขาก็เข้าไปบอกนางอย่างดีอกดีใจ ทว่ามู่เฉียนซีกลับทำหน้าตาเฉยเมยและรับมันไว้ จากนั้นก็ไล่ให้เขาออกไป
เขาเศร้าใจนักและได้แต่คิดว่า ‘ช่างเถอะ’ แต่เขาก็ต้องตกใจที่ต่อมาเสี่ยวซีซีจับเขาไปที่เตา ให้เสี่ยวหงสัตว์พันธสัญญาของนางจุดไฟและเริ่มย่างเขา นี่มันช่าง…
เวลานี้ในหัวใจของเขาแทบแหลกสลาย!
เมื่ออุณหภูมิพอสมควรแล้ว มู่เฉียนซีก็หยิบขวดยาขวดใหญ่ออกมาขวดหนึ่งและจับเชียนอ้าวเซี่ยกดจมลงไปในน้ำ จากนั้นนางตบมือและกล่าวว่า “เสี่ยวหงเผาต่อไป”
ยาตัวนั้นเดือดขึ้นมา เชียนอ้าวเซี่ยเสมือนตกนรกทั้งเป็น “อ๊าก! ร้อน! ร้อน! เสี่ยวซีซีช่วยข้าด้วย… ข้ากําลังจะตายแล้ว ข้ากําลังจะตายแล้ว…”
เขาอยากจะปีนออกมาแต่กลับถูกมู่เฉียนซีกดเข้าไปใหม่จนในที่สุดเขาก็สลบไป
มู่เฉียนซีปรบมือสองสามทีพร้อมร้องขึ้น “คนที่อยู่ด้านนอกมานำตัวคุณชายของพวกเจ้าออกไปได้”
เหล่าผู้ดูแลเข้ามา พลันเห็นคุณชายที่ไม่เอาไหนของพวกตนหน้ามืดสลบไป จึงกล่าวขึ้นอย่างจนปัญญา “แม่นางมู่ พวกข้าต้องขออภัยด้วย คุณชายของพวกข้านั้นกินข้าวอยู่ได้ด้วยหน้าตา หาใช่กินข้าวอยู่ได้ด้วยกำลังกาย ขอจงอย่าได้รังเกียจคุณชายของพวกเราเล
