มู่เฉียนซี “เจ้าบ้าเซี่ย ที่นี่ไม่ใช่โรงงิ้ว เจ้าหยุดก่อเรื่องวุ่นวายได้แล้ว”
เดี๋ยวก็ร้องไห้ เดี๋ยวก็ก่อเรื่องวุ่นวาย เดี๋ยวก็จะผูกคอตาย นางเอือมระอาเขาจริง ๆ
เชียนอ้าวเซี่ย “เสี่ยวซีซี เราสองคนลำบากมาด้วยกันในทุ่งน้ำแข็งแห่งนั้น ตกทุกข์ได้ยากมาด้วยกัน ก้าวผ่านความตายมาด้วยกัน เพียงแค่รับประทานอาหารกับข้าสักมื้อไม่ได้เลยหรือ ?”
“ก็ได้”
เชียนอ้าวเซี่ยถอนหายใจโล่งอก เขารีบสั่งอาหารพิเศษมา อาหารเหล่านั้นไม่เพียงแต่ดูดี รสชาติยังโอชะไม่น้อยหน้าหน้าตาอาหารเลย
“เสี่ยวซีซี ลองชิมนี่ดูสิ”
“นี่ด้วย”
“นี่อีก…”
อาหารมื้อนี้เชียนอ้าวเซี่ยดูมีความสุขเป็นพิเศษ เขายิ้มไม่มีหุบปาก โชคดีที่ในห้องอาหารนี้ไม่มีใครอื่น มีเพียงเขากับนางสองคนเท่านั้น มิเช่นนั้นผู้อื่นจะมองเอาได้ว่าเจ้ารูปหล่อผู้นี้คงต้องเป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นผู้หนึ่ง
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหารในท่วงท่าสบาย ๆ เชียนอ้าวเซี่ยก็ถามอย่างอ้อมค้อม “เสี่ยวซีซี เจ้าไปที่กลุ่มนักปรุงยาพันธมิตร อีกทั้งยังไปหอการค้าอับดับหนึ่ง เจ้ามีเรื่องสำคัญอะไรรึ ?”
ประกายแสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี “เจ้าลอบสะกดรอยตามข้ารึ ?”
“ข้าเปล่าสะกดรอยตาม ข้าเพียงแค่ให้ความสนใจกับเจ้าก็เท่านั้นเอง หากเสี่ยวซีซีมีสิ่งใดให้ข้าช่วยก็บอกข้าได้เลย หากวันนั้นไม่มีเสี่ยวซีซี ข้าก็คงตายไปแล้ว ไม่ว่าเสี่ยวซีซีต้องการสิ่งใด ข้าตกลงทำให้ได้ทุกอย่าง”
“เสี่ย
