วซีซี ข้าจริงจังและจริงใจต่อเจ้า ไม่เชื่อเจ้าก็ลองจ้องตาข้าดูสิว่าข้าจริงใจกับเจ้ามากเพียงใด”
ดวงตาใส ๆ ราวกับผลึกน้ำแข็งคู่นั้นมองมู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้ง มู่เฉียนซีจ้องมองตาเขาก่อนจะกล่าวขึ้น “ก็ใช่ หากข้าไม่ใช้พวกเจ้าก็น่าเสียดายแย่ แต่ข้าไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไร ข้าตามหาหอเชียนอินเพื่ออยากสนทนาเรื่องการค้า… การค้าใหญ่”
“หอเชียนอิน…” ครู่หนึ่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเชียนอ้าวเซี่ย
“เสี่ยวซีซีน่าจะรีบบอกข้าตั้งแต่แรก จะได้ไม่ต้องยุ่งยากเช่นนี้ เสี่ยวซีซีเจ้าค่อย ๆ กินไปก่อน กินเสร็จข้าจะพาเจ้าไปสนทนาเรื่องการค้าเอง” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง เจ้าน่ารำคาญผู้นี้สามารถจัดการให้นางได้หรือนี่ ?
“ตกลง”
เจ้าบุรุษน่ารำคาญผู้นี้คงจะไม่กล้าคิดร้ายกับนาง หากว่าเขาคิดร้ายกับนางจริง ๆ ตอนที่นางติดอยู่ในค่ายกลกระบี่ครานั้นเขาก็คงจะไม่ช่วยนางออกมา
ที่ตั้งของหอเชียนอินกลับกลายเป็นหอคณิกาอันดับหนึ่งแห่งแคว้นอิ๋นเหยียน เชียนอ้าวเซี่ยพามู่เฉียนซีเข้าไปด้านในโดยการเข้าทางประตูด้านหลัง
“ด้านหน้าคนพลุกพล่านเกินไป ข้าจึงพาเจ้ามาด้านหลัง” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวเมื่อเขาเห็นแววตาฉงนสงสัยของมู่เฉียนซี
เขาพามู่เฉียนซีขึ้นไปที่ชั้นบนสุด การตกแต่งของที่นี่งดงามตระการตาและประณีตไม้แพ้ที่ใด ในนี้มีเพียงแค่มู่เฉียนซีกับเชียนอ้าวเซี่ยสองคนเท่านั้น
มู่เฉียนซี “คุณชายเซี่ย คนของหอเชียนอ
