ินอยู่ไหนรึ ? ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อนเลยว่าอย่าหลอกลวงข้า มิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจทีหลังเอาได้”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างไร้เดียงสาว่า “เสี่ยวซีซี เจ้าอย่าเพิ่งตำหนิข้า ข้าผู้นี้แหละเป็นคนของหอเชียนอิน อีกทั้งยังเป็นเจ้าของหอเชียนอินด้วย เจ้าอยากรู้ข่าวเรื่องอะไร เจ้าถามข้าได้เลย”
— ขวับ! —
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจสะดุ้งโหยงสุดตัว เจ้าของหอเชียนอินผู้ลึกลับผู้นั้นกลับเป็นบุรุษไร้ประโยชน์ที่อยู่ตรงหน้านางไปเสียได้ คนบ้าไม่เอาไหนอย่างเช่นคุณชายเซี่ยผู้นี้น่ะหรือ ?
เรื่องตลกชัด ๆ!
เขาเป็นเจ้าของหอเชียนอิน แล้วข่าวของหอเชียนอินจะเชื่อถือได้หรืออย่างไร ? นางจะแน่ใจได้อย่างไรว่าข่าวที่ได้มาจะไม่ใช่ข่าวเท็จไม่มีมูลความจริง ?
เมื่อเห็นดวงตาที่ยังคงเจือความฉงนสงสัยของมู่เฉียนซี เชียนอ้าวเซี่ยรู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย เขากล่าวอย่างจริงจัง “เสี่ยวซีซีเจ้าต้องเชื่อข้า ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นผู้ที่ไม่อาจฝึกยุทธ์ได้ แต่พรสวรรค์ในการขายข่าวของข้านั้นไม่เลวเลย”
มู่เฉียนซีรู้สึกเชื่อเขาขึ้นมาบ้าง ถึงแม้ว่าเจ้าคนผู้นี้จะดูเป็นคนไม่ค่อยจริงจังกับสิ่งใด แต่นางจำต้องยอมรับว่าเขาไม่ธรรมดาและเป็นผู้ลึกลับอย่างแท้จริง
มู่เฉียนซีจ้องมองใบหน้าของเขา “คุณชายเซี่ย เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเปิดเผยตัวตนกับข้าแล้ว เช่นนั้นเรามาเริ่มสนทนาการค้ากันดีกว่า”
“เสี่ยวซีซีข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าให้เรียกข้าว่าเซี่ย ไม่ต้องเรียกคุณชายเ
