ผู้ที่กล้ามาโฉบเอาตัวผู้นำตระกูลมู่ไปได้อย่างสบาย ๆ นั้น นอกจากเยี่ยอ๋องแล้ว ยังจะเป็นใครไปได้อีก ?
“อยู่ห่าง ๆ จากเขาหน่อย” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงขรึม
มู่เฉียนซีพยักหน้า “จิ่วเยี่ยเจ้าวางใจได้เลย วันพรุ่งนี้ข้าจะเดินทางออกจากเมืองปิงเฟิง จะสลัดเจ้าบ้าน่ารำคาญนั่นทิ้งไปไกล ๆ อย่างแน่นอน”
“พรุ่งนี้… อา… เจ้าไปไม่ได้” จิ่วเยี่ยแนะนำให้มู่เฉียนซีเปลี่ยนโรงเตี๊ยมไปเป็นอีกโรงเตี๊ยมหนึ่ง
ส่วนเหตุที่ไปไม่ได้นั้น… มู่เฉียนซีร้องไห้อย่างไร้น้ำตา นางก่นด่าออกมา “จิ่วเยี่ย เจ้ามันบัดซบเสียจริง!”
…
“คุณชาย!” องครักษ์ของเชียนอ้าวเซี่ย เมื่อได้มาเห็นคุณชายถูกแขวนอยู่อย่างน่าเวทนา พวกเขาก็เบิกตากว้างจนลูกตาแทบถลนออกมานอกเบ้า
เชียนอ้าวเซี่ย “พวกเจ้ามองอะไรอยู่เล่า ? รีบมาช่วยข้าลงไปเซ่!”
เมื่อโดนแขวนมาทั้งวัน ทั้งร่างของเขาก็ชาไปหมด เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวออกมาอย่างโศกเศร้า “เสี่ยวซีซี เจ้าช่างใจร้ายนัก…” “แล้วเสี่ยวซีซีล่ะ ? นางไปไหนแล้ว ?” เชียนอ้าวเซี่ยถามหา
“เอ่อ… เรื่องนี้พวกเราเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันขอรับ”
“เช่นนั้นก็รีบไปหานาง ไปพานางมาให้ข้า”
“ขอรับ ขอรับ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายของพวกเขาล้มเหลวในการตามจีบสตรีงาม ด้วยความพยายามอย่างแน่วแน่ ในที่สุดพวกเขาก็ตามตัวแม่นางมู่พบ และด้วยกำลังคนที่มีอย่างมากมาย ไม่ช้ามู่เฉียนซีลืมตาขึ้นมาก็มองเห็นบุรุษน่ารำคาญที่ตามติดมาอย่างไม่ลดละ
เขากำลังมองมาที่นา
