งและยิ้มโง่ ๆ ให้นาง
“เสี่ยวซีซีเจ้าตื่นแล้ว ข้านั้นหาเจ้าเจอไม่ยากเลย”
“ไสหัวไป! ข้าจะพักผ่อน” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน
อาการป่วยของจิ่วเยี่ยนั้นไม่เบาลงเลย ถึงแม้ว่านางจะเป็นหมอยาประจำตัวของเขา แต่ก็ใกล้จะทนรับไม่ไหว นางอยากที่จะเลิกทำงานนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด เจ้าปีศาจหิมะนี่ก็เหลือเกิน เขาตามติดนางมากเกินไป เกรงว่าจิ่วเยี่ยจะทำอะไรที่หนักข้อกว่าเดิม เวลานี้มู่เฉียนซีอยากจะอยู่ให้ห่างจากเชียนอ้าวเซี่ยอย่างแท้จริง
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้ม กล่าวว่า “เสี่ยวซีซี เจ้านอนหลับก็แล้วกัน ข้านั้นจะคอยเฝ้าอยู่ข้างกายคอยตบยุงให้เจ้าดีหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีบิดมุมปากเล็กน้อย “ที่นี่คือเมืองปิงเฟิง ทัศนียภาพโดยรอบเป็นน้ำแข็ง อุณภูมิต่ำเช่นนี้เจ้าคิดว่าจะมียุงหรือ ?”
เชียนอ้าวเซี่ย “มีใครสักคนอยู่ข้างกายเวลานอนหลับนั้นทำให้มีความรู้สึกปลอดภัย เสี่ยวซีซีให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเถอะ”
“มีเจ้าอยู่ ข้าไม่มีความรู้สึกปลอดภัยแม้แต่น้อย หากเจ้ายังไม่ไป ข้าจะให้เสี่ยวหงย่างเจ้าเสีย” “เสี่ยวซีซี…” ดวงตาสีดำเงานั้นช่างดึงดูดเสียจริง แต่ทว่ามู่เฉียนซีไม่ติดกับของเขา
“เสี่ยวหงออกมา!”
สิ้นเสียงเรียก แสงสีแดงพุ่งออกมาและโจมตีเข้าใส่เชียนอ้าวเซี่ยอย่างไม่เกรงใจ
ชายผู้นี้บังอาจนัก กล้าที่จะมาตามติดสตรีของจิ่วเยี่ยอย่างไม่ลดละ รนหาที่ตายแล้ว!
— ตูม! —
เชียนอ้าวเซี่ยถูกโยนออกไป เส้นผมของเขาที่เหมือนกับผ้าไหมนั้นถ
