ูกเผาไหม้ไปไม่น้อย จึงทำให้ผมของบุรุษผู้สง่างามผู้นั้นกลายเป็นทรงหงอนไก่กระเซอะกระเซิง ทรงนี้… ไม่มีหน้ากล้าไปพบผู้คนแล้ว
ในที่สุดสภาพแวดล้อมรอบตัวก็สงบลงเสียที มู่เฉียนซีจึงนอนหลับไปอีกครั้ง
เสี่ยวหงจนปัญญานัก มันบ่นพึมพำออกมา “นายท่านจิ่วเยี่ย หนทางในการหว่านเสน่ห์ใส่ว่าที่ภรรยาของท่านนั้นมีคู่แข่ง ท่านต้องสู้ต่อไป สู้ต่อไป!”
ในตอนนั้นจิ่วเยี่ยได้ให้มันไปทำพันธสัญญากับนายท่านคนปัจจุบัน นอกจากให้ทำหน้าที่ปกป้องผู้เป็นนายแล้ว ยังต้องช่วยเขาทำให้นายท่านของมันนั้นชอบนายท่านจิ่วเยี่ยอีกด้วย แต่ว่าเมื่อเห็นข้างกายของนายท่านมีบุรุษผู้งดงามไม่น้อยอยู่ แม้นายท่านจะมีภูมิคุ้มกันด้านความรู้สึกในแบบของหญิงชายที่แข็งแกร่ง แต่มันก็ยังรู้สึกว่าหน้าที่ของมันนั้นช่างหนักหน่วง เรื่องนี้ช่างทำให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ลำบากเสียจริง หลังจากมู่เฉียนซีได้อยู่ที่เมืองเฟิงปิงอีกหนึ่งวัน นางก็เตรียมตัวที่จะจากไป
นางเตรียมตัวที่จะไปที่เมืองเหยียนตูเพื่อหาข่าว ปรากฏว่าเมื่อออกจากเมืองก็ได้เห็นชายงามที่ดูแล้วเหมือนดอกไม้เบ่งบานรออยู่ที่ประตูเมืองราวกับนายพรานที่รอกระต่ายมาติดกับ
เมื่อเชียนอ้าวเซี่ยเห็นมู่เฉียนซี เขาก็พุ่งเข้ามาราวกับหมาป่าที่เห็นอาหารรสโอชา
“เสี่ยวซีซี เจ้าจะไปที่ไหนหรือ ? ข้าว่าพวกเราต้องไปทางเดียวกันเป็นแน่ ไปด้วยกันดีไหม ?”
เหล่าองครักษ์ของเชียนอ้าวเซี่ยล้วนยิ้มเจื่อน หากถามว่าคุณชายของจวนใ
