ดหน้าไม่อายเป็นที่สุด ตำแหน่งนั้นก็คงจะต้องตกเป็นของคุณชายของพวกเขาเป็นแน่แท้ คุณชายของพวกเขานั้นคิดที่จะติดตามไปกับแม่นางมู่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แน่นอนว่าอย่างไรเสียก็ต้องไปทางเดียวกัน
มู่เฉียนซีเงยหน้ามองเชียนอ้าวเซี่ย “ข้าจะไปนรก เจ้าคิดว่าไปทางเดียวกันหรือไม่ล่ะ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยพยักหน้า “แน่นอนว่าทางเดียวกัน ขอแค่เป็นที่ที่เสี่ยวซีซีอยู่ ที่แห่งนั้นก็เป็นที่ที่ดีที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะเป็นนรกก็ตาม”
“เจ้าว่างถึงเพียงนั้นเลยรึ ?” มู่เฉียนซีพึมพำ เจ้าคนผู้นี้แม้จะฝึกยุทธ์ไม่ได้ก็ช่าง แต่ทั้งวันในทุก ๆ วัน เขาไม่มีเรื่องอะไรอื่นให้ไปทำเลยหรือไร ?
“ไม่ ข้านั้นไม่ได้ว่าง ตอนนี้ทั้งกายและใจของข้ามุ่งแต่จะตามจีบตามเกี้ยวเจ้า เสี่ยวซีซี รอเมื่อจีบเจ้าสำเร็จแล้ว ข้าก็ยังจะต้องยุ่งกับการสร้างบุตรหลาน แล้วจากนั้น…” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวออกมาเป็นตุเป็นตะ ทำให้มู่เฉียนซีหมดคำจะกล่าว
“ไสหัวไป!”
— ปัง! —
เชียนอ้าวเซี่ยถูกเตะกระเด็นออกไปอีกครั้ง องครักษ์ทุกคนนั้นล้วนแต่เอามือปิดหน้าไม่กล้ามองต่อ ไม่ว่าคุณชายของพวกเขาจะโดนเตะสักกี่รอบ คุณชายก็ยังไม่ยอมแพ้ เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวพลางทำท่าทางน่าสงสาร “เสี่ยวซีซี ข้าเจ็บมาก…”
บุรุษน่ารำคาญผู้นี้หน้าไม่อายนัก พึ่งพาก็ไม่ได้ ซ้ำยังกวนประสาท จะสลัดอย่างไรก็สลัดไม่พ้น
เขามาทำให้นางโกรธเกรี้ยวได้ แล้วเหตุใดนางจะหนีไปไม่ได้ ?
มู่เฉียนซีตัดสินใจใช้เงินทองจำนวนม
