— ปัง! —
มู่เฉียนซีถีบเขากระเด็นออกไปอีกครั้ง นางตัดสินใจที่จะออกไปและแยกกับบุรุษนุ่มนิ่มน่ารำคาญผู้นี้ ทางที่ดีอย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย
จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้กล่าวว่า “ในเมื่อเชียนอ้าวเซี่ยได้กระบี่วิญญาณน้ำแข็งแล้ว สุสานนี้ก็จะจมลงสู่ก้นบึ้งของชั้นน้ำแข็ง พวกเจ้ารีบออกไปเถอะ”
“ไปกันเถอะ”
มู่เฉียนซีและเชียนอ้าวเซี่ยรีบถอยออกไปในทันที เมื่อพวกเขาเดินออกจากสุสาน งูเหลือมยักษ์ทั้งสองตัวก็รออยู่ด้านนอก พวกมันดูดุร้ายเต็มที่
“เจ้ามนุษย์สารเลวทั้งสอง ในที่สุดพวกเจ้าก็ออกมากันเสียที”
พวกมันจ้องมองมู่เฉียนซีและเชียนอ้าวเซี่ยอย่างดุร้าย
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เสี่ยวหง อู๋ตี้ พวกเจ้าไปปะทะกับพวกมันอีกสักหน่อยซิ”
“ได้เลยนายท่าน”
อู๋ตี้และเสี่ยวหงรีบพุ่งออกไป ต่อสู้กับงูเหลือมหิมะและงูเหลือมเพลิงอีกครั้ง
“เป็นเจ้าสารเลวสองตัวนี้อีกแล้ว รนหาที่ตายแท้ ๆ!”
— ตูม! ตูม! —
พวกมันทั้งสี่ต่อสู้กันอีกครั้ง
มู่เฉียนซีไม่ได้คิดว่าจะต้องแพ้หรือชนะ เพียงแต่นางต้องได้ดอกบัวผลึกน้ำแข็งเก้าชั้นมาถึงจะยอมจากไป นางฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ดอกบัวผลึกน้ำแข็งเก้าชั้นนั้น
เวลานี้งูเหลือมหิมะโกรธยิ่งนัก พายุหิมะอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งตรงเข้าใส่มู่เฉียนซี
“โล่วิญญาณวารี!”
งูเหลือมหิมะใกล้เข้ามาแล้ว มันเกือบจะกลืนมู่เฉียนซีลงท้อง แต่แล้วร่างสีขาวหิมะก็พุ่งเข้ามา กวัดแกว่งกระบี่วิญญาณน้ำแข็งเพื่อป้องกันมู่เฉียนซี
“เจ้ากล้าแ
