างจากทางหน้าต่าง หวังจะได้ทำบางสิ่งกับนาง
มู่เฉียนซีลืมตาตื่นขึ้นมา เดิมทีนางนั้นกะจะฆ่าผู้ที่บุกรุกเข้ามาทุกคน แต่เวลานี้เห็นใบหน้าหนึ่งที่คุ้นเคย นางกะพริบตา มองไปยังใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติเหมือนดั่งปีศาจหิมะก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา “หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าไสหัวกลับไปซะ!”
ทว่าเชียนอ้าวเซี่ยไม่ฟัง เขาเข้าไปใกล้นางอย่างไม่เกรงกลัวความตาย ปากก็กล่าวขึ้น “เสี่ยวซีซี เจ้าต้องเชื่อใจข้า ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้! เช่นนั้นอาภรณ์ทั้งหมดของเจ้า เจ้าถอดออกก่อน”
ผิวขาวราวหิมะเวลานี้เจือด้วยสีแดงระเรื่อ เขากล่าวขึ้นอย่างเขินอายว่า “อืม ข้ารู้ว่าเสี่ยวซีซีนั้นยังคงชอบข้า ข้าดีใจเป็นอย่างมาก”
จากนั้นเขาก็ถอดผ้าอาภรณ์ทุกชิ้นออกอย่างสง่างาม รอจนเมื่อเขาถอดเสร็จ มู่เฉียนซีก็ผูกเขาไว้กับสายรัดเอวของเขาและแขวนมันไว้บนคานห้อง
นางหัวเราะหยอกล้อ “ฮ่า ๆ ๆ คุณชายเซี่ย คืนนี้พระจันทร์งดงามไม่เลวเลย เจ้าค่อย ๆ เชยชมมันไปแล้วกัน ห้องนี้นั้นข้าอยู่ไม่ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีผลักประตูห้องเปิดออกเตรียมย้ายห้อง ทว่าทันใดนั้น นางถูกเงาร่างสีดำเงาหนึ่งโฉบเอาตัวไป
.
.
.
